ی‌سری فکت از داست(مردر) سنس

Murder!Sans (یا Dusttale Sans) توی داستان اصلیش یه نسخه‌ی شکسته از سانسه که توی چرخه‌ی بی‌پایان ریست‌ها گیر افتاده. چیزی که این کاراکتر رو خیلی جذاب می‌کنه اینه که از “یه اسکلت شوخ‌طبع و آروم” کم‌کم تبدیل می‌شه به کسی که فقط داره سعی می‌کنه یه فاجعه‌ی بی‌پایان رو متوقف کنه. (که ی پستم درموردش هست)

🧠 1. تغییرش پرسر و صدا نیست، آرومه اون یهو عوض نمی‌شه. برعکس: کم‌کم ساکت‌تر می‌شه شوخی‌هاش بی‌روح‌تر می‌شن بیشتر وقت‌ها فقط نگاه می‌کنه در واقع “بد” نمی‌شه، فقط خسته‌تر می‌شه

💔 2. اولش نفرت نیست، گیجیه شروعش با خشم نیست: نمی‌فهمه چرا همه‌چی تکرار می‌شه تلاش می‌کنه منطقی رفتار کنه حتی شاید امیدوار باشه یه راه ساده وجود داشته باشه بعداً اون امید تبدیل به فشار می‌شه

👁️ 3. پاپایرس برایش فقط عذاب وجدان نیست پاپایرس(توهم/تصویر ذهنی) برای اون: یادآور “خودِ قبلیشه” چیزی که نمی‌ذاره کامل از هم بپاشه وقتی این تصویر کم‌رنگ می‌شه، خودش هم بیشتر فرو می‌ریزه

⚔️ 4. کشت.ن براش لذت نیست، عادت اجباریه اون: از اول از این کار خوشش نمیاد ولی کم‌کم بی‌حس می‌شه تبدیل به یه روند تکراری می‌شه مثل یه کار ضروری، نه انتخاب

🧊 5. احساساتش تبدیل به “حس‌های تکراری” می‌شن به جای اینکه هر بار تازه باشه: ترس گناه خستگی همه‌چی براش آشنا و تکراری می‌شه

🕳️ 6. ترسناک‌ترین حالتش بی‌حسیه نه وقتی عصبانیه… بلکه وقتی: یه اتفاق بد می‌افته و اون هیچ واکنشی نشون نمی‌ده اون لحظه یعنی دیگه ذهنش جا نداره

7. ته ذهنش هنوز امید خیلی کوچیکی هست یه بخش خیلی ضعیف ازش هنوز فکر می‌کنه: “این باید یه جایی تموم بشه” و همین تیکه کوچیک باعث می‌شه ادامه بده

🌫️ 8. اگه برنده بشه، نمی‌دونه چی کار کنه وقتی دیگه دشمنی نباشه: سکوت میاد هدف از بین می‌ره و اون تازه می‌فهمه جنگش همیشه بیرونی نبوده

🔁 9. ریست براش مثل بیدار شدن وسط خوابه هر بار ریست: حس می‌کنه از یه خواب خیلی عمیق کشیده شده بیرون و نمی‌فهمه چی واقعی بوده

🫥 10. لبخندش کم‌کم معنی خودش رو از دست می‌ده از یه طعنه‌ی واقعی تبدیل می‌شه به: فقط یه حالت صورت بدون حس پشتش

🧠 11. از خودش بیشتر می‌ترسه تا از انسان اون کم‌کم می‌فهمه: انسان دشمن اصلی نیست چیزی که ترسناکه اینه که خودش داره تبدیل به چی می‌شه

. سکوت براش تبدیل به “زبان اصلی” می‌شه بعد از یه مدت، اون دیگه مثل قبل فکر نمی‌کنه که باید حرف بزنه یا توضیح بده. بیشتر احساساتش رو توی سکوت نشون می‌ده قبل از هر تصمیم فقط مکث می‌کنه، نه برای فکر کردن… برای تحمل کردن حتی وقتی تنهاست، انگار سکوت داره باهاش حرف می‌زنه و جالب اینجاست که: اون سکوت براش آزاردهنده نیست… آشناست.