شهر بدون قلب!

درود درود،چطوریددد! به اولین پستم که مربوط به دسته ترسناکه خوش اومدید👾داستانی از ذهن خودم آوردم که شب موقع خواب زد به سرم و امیدوارم از این ذهن خسته چیز خوبی در اومده باشه و راضی باشید🙏خب بریم برای شروع!

آسمان سفید،دیوار های بلند شبیه زندان فقط با این تفاوت که بصورت میله ای نبودن. از آدم های اونجا بخوام بگم بدون قلب بودن،چشمانی بدون مردمک و گاهی به رنگ سفید یا مشکی در می آمدن. یه قانون اصلی داشت که در مرکز شهر و در دیوار نوشته شده بود، قانونی که هیچ جا جهان تابحال شنیده نشده بود! «داشتن قلب ممنوع در صورت داشتن قلبی پاک مجازات سخت خواهی شد». مهربونی،عشق،علاقه و نگرانی برای کسی کاملا ممنوع بود.

تنها مشکل یه دختر بود اون فرق داشت،قلب داشت می تونست حس کنه. شب ها موقع خواب قلبش می تپید،نمی تونست تحمل کنه این شهر رو؛ شهری که رستوران هایش غذایی بدون رنگ و مزه خوشمزه به تو تحویل میدادن،در بیمارستانش کلی دوا و درمان بود بجز درمانی برای قلب ها و دکتر قلب!

دختر در این شهر بزرگ انگار که هم مانند پرنده ای در قفسی کوچک گیر کرده اینکه قلب و احساس داشته باشی خوبه ولی نه در کنار کسانی که بی حس هستن. هر لحظه ممکن بود ماموران شهر متوجه قلب اون بشن و قلبش را با نیزه تیزی به بیرون بکشن، بی رحم و ناجوانمردانه! دختر سال ها با قلبی پاک زندگی می کرد و تحمل کرد ولی حالا امشب دیگر طاقت نداشت،چاقویی برداشت و وارد قلب خود کرد، قلبش را در گوشه ای از شهر به گور کرد.

حالا اون هم مانند همسایه های خود شده بود کاملا بدون قلب! اون هرگز دلش نمیخواست این کارو بکنه، دلش میخواست عاشق بشه و عشق بورزه، گل ها را بو کنه و حس کند، با شوق بخنده و اشک بریزه؛ در واقع اونجا هیچ وقت مردم را بی قلب نمی کرد به آنها یاد میداد که قلبشون رو خودشون له کنن!