چشمانی فراتر از بینهایت ۲

و هیچ‌کس نمی‌تواند سنگینیِ باری را که بر دوش دارم به نامِ من کامل درک کند. آری، من می‌توانستم همه‌چیز باشم؛ شمشیر، سپر، فریاد، و حتی آینه‌ی ت...رسِ دشمن.

اما بیشترِ اوقات ترجیح دادم فقط بایستم و بگذارم جهان در برابرِ نگاهِ من رنگِ اصلی‌اش را نشان دهد. چرا که من به قدرت مثلِ نمایش نگاه نمی‌کنم؛ من قدرت را ابزاری می‌دانم برای شکستنِ چرخه‌ی ضعف،

برای این‌که آدم‌ها ناچار نباشند هر روز برای زنده‌ماندن از نو خودشان را خرد کنند. و اگر روزی لبه‌ی تاریکی بیش از اندازه نزدیک شد، اگر جهان خواست از ظلمت، تاجی تازه بسازد، من همان‌جا می‌ایستم؛

بی‌هراس، بی‌لرزش، با همان چشمانی که به مرزِ بی‌نهایت عادت دارند. من نه برای دوست‌داشتنِ جهان زنده‌ام، نه برای ستایشِ آن؛ من زنده‌ام تا جهان فراموش نکند

که حتی در بلندترین برج‌های غرور هنوز کسی هست که از آن‌ها بالاتر بایستد. و این سرنوشتِ من است: تنها، سخت، درخشان، و بی‌رحم مثلِ نوری که از شکافِ ابرهای تیره می‌گذرد