تاریخچه شوالیه ها

به این پست خوش اومدین این پست راجب تاریخچه شوالیه ها هست برای دانستن بیشتر تا آخر همراه من باشید.

شوالیه ها جنگجویان ترسناک و حفاظت شده ای در میدان های جنگ در قرون وسطی بودند. آن ها مدرن ترین لباس ها را بر تن داشته و در میان جامعه طرفداران زیادی را به سوی خود جذب می کردند. آن ها برای رسیدن به این موقعیت در قرون وسطی روز به روز دچار چالش های بیشتری می شدند. الزامات آن ها شامل تولد اشرافی، آموزش از دوران کودکی، داشتن پول برای سلاح، اسب ها و املاک و همچنین شناخت قواعد دلاوری بود. ظاهر خوب، لباس های شیک و توانایی خواندن اشعار و ترانه ها اختیاری بود اما این ها برای کسی می خواست درجات بالایی از نخبگان جامعه قرون وسطایی را داشته باشد لازم بود.

چگونه یک شوالیه به وجود آمد؟ فرایند تبدیل شدن به یک شوالیه از دوران کودکی آغاز می شده است. نقطه شروع معمولا یک پسر جوان ۷ تا ۱۰ ساله بود تا زمانی که در خدمت یک شوالیه مخصوص می باشد به یادگیری در مورد اسب ها، شکار و استفاده از اسلحه می پرداخت. از سن ۱۴ سالگی گام بعدی برای تبدیل شدن به یک ارباب آغاز می شد که مسئولیت بیشتری نسبت به دوره قبل از آن داشت. او در این مرحله برای استفاده از سلاح های واقعی آموزش دیده و شروع به یادگیری قوانین دلاور بودن می نمود. جوانمردی به شوالیه ها در زمان جنگ یا صلح کمک می نمود. آن ها نیزه ها و سپرهای خود را نگه داشته و زره های خود را نیز تمیز می کرده اند. همچنین هر شوالیه به دنبال اسبی که متعلق به خود بود حرکت می نمود. اگر همه چیز به خوبی پیش می رفت، جوانان تا آن زمان ۱۸ سال داشته و در یک مراسمی به نام دابینگ (dubbing) که همان پیراستن تبدیل به یک شوالیه می شدند.

شوالیه یک لقب در کنار توانایی هایی خاص می باشد. شوالیه ها در زمان اعطای این افتخار ممکن است شمشیرها را به هم زده و یا زانو بزنند تا بر پیشانی آن ها بوسه ای زده شود. در این حالت شوالیه بزرگ با دست یا شمشیر بر روی شانه های او زده و یادآوری می کند که به تعهدات و وظایف اخلاقی که دارد دقت نماید. پس از آن او اسب، سپر و پرچم خود را دریافت کرده و این مراسم با یک جشن به پایان می رسد. شوالیه های اولیه همه آن چیزی که نیاز بود تا برای شجاعت و تلاش داشته باشند را ارائه می کردند. بسیاری از شوالیه های اولیه پس از آنکه اثربخشی خود را در میدان جنگ و در مبارزه با دشمن نشان می دادند، القاب نمادین خود را از لرد و یا پادشاه دریافت می کردند. با این حال در اواخر قرن سیزدهم اکثر شوالیه های جدید، فرزندان شوالیه های اولیه بودند زیرا آن ها قصد داشتند تا انحصار را در جامعه خود حفظ نمایند.

سلاح و مهمات شوالیه ها یک شوالیه در زمانی که سوار اسب می شده، می بایست یک پارچه چرمی، سپر چوبی و یک پایه چوبی به طول نزدیک به ۳ متر را با خود حمل کند. بنابراین او نیاز داشت تا تنها به وسیله پاها و زانوی خود این کار را انجام دهد. از سوی دیگر او می بایست قادر می بود تا بتواند یک شمشیر سنگین به طول تیغه یک متر، به همراه زره های فلزی سنگین را با خود حمل نموده و بتواند با سرعت حرکت نماید. علاوه بر این ها می بایست مهارت استفاده از سلاح های دیگری مانند کمان را نیز داشته باشد. زره شوالیه ها از قرن نهم میلادی زنجیرهایی از حلقه های کوچک بود. کلاه، شلوار، دستکش و کفش آن ها نیز از زره ساخته شده و به همین شکل تمام بدن به جز صورت را می پوشانده است. این لباس های زرهی می توانسته تا ۱۳٫۵ کیلوگرم وزن داشته باشد.

لباس های شوالیه گرچه لباس ها میان افراد مختلف خیلی متفاوت نبوده است اما شوالیه ها تمایل داشتند تا از مواد باکیفیت تری در لباس های خود استفاده نمایند. تمامی لباس های بلند آن ها، جوراب های ساق بلند، دستکش و کلاه آن ها همگی از مواد باکیفیت ساخته شده بودند. در قرون وسطی لباس اغلب به عنوان بخشی از ملک شخصی فرد محسوب می شده و این چنین با ارزش به شمار می رفت. علاوه بر این، لباس ها به عنوان نمادی برای اشراف به حساب می آمد. بیشترین ماده ای که مورد استفاده قرار می گرفت پشم بود اما از سوی دیگر ابریشم، موی شتر و خز نیز اجازه می داد تا ایده های جدیدی به وجود آید. رنگ های روشنی مانند قرمز مایل به زرد، آبی، زرد، سبز و بنفش مورد توجه قرار داشت. علاوه بر این قطعات فلزی، دوخت طلا و نقره، دکمه ها، جواهرات و گلدوزی های متنوعی روی آن قرار می گرفت.