ناشنوایان هرگز سکوت را نمی‌شنوند

بر خلاف تصور اکثر مردم،افراد ناشنوا در سکوت مطلق زندگی می کنند.در خاموشی کامل،اما حقیقت جالب این است که آنها سکوت را هیچ وقت آن طور که انسان های دارای شنوایی می شناسند،درک نکرده اند.

تا به حال فکر کرده‌اید سکوت مطلق چه حسی دارد؟ سکوتی که در آن هیچ‌چیز صدا ندهد.حتی بازتاب صدای خودتان را هم نشنوید. خیلی‌ها فکر می‌کنند ناشنواها تمام عمرشان در همین سکوت زندگی می‌کنند. اما این بزرگ‌ترین اشتباه ممکن است. یک ناشنوا هرگز سکوت را تجربه نمی‌کند. او فقط جهان را طور دیگری می‌شنود

فرد ناشنوا یعنی نمی‌تواند صدا را از طریق هوا بشنود.اما این تمام ماجرا نیست. بعضی ناشنواها گوش کاملاً سالمی دارند، مشکل از عصب شنوایی یا مغزشان است. بعضی دیگر عصب سالمی دارند، اما گوششان آسیب دیده. نکته مهم اینجاست: ناشنوا صدا را نمی‌شنود، اما لرزش را حس می‌کند. و این لرزش‌ها برای او همان قدر واقعی و پر معنا هستند که صدا برای کسانی که می شنوند. آنها عموما سه راه برای شنیدن جهان دارند:

راه اول: استخوان‌های جمجمه صدای پای خودش روی زمین؟ از استخوان فک و جمجمه بالا می‌رود و به گوش داخلی می‌رسد. شما این صدا را نادیده می‌گیرید. او از آن زندگی می‌کند. راه دوم: لرزش در بدن امواج صوتی از هوا به پوست و قفسه سینه می‌خورند. یک ناشنوا می‌تواند تشخیص دهد موسیقی شاد است یا غمگین فقط از طریق لرزش روی سینه‌اش. راه سوم: چشم‌ها لبخوانی، زبان اشاره، دیدن حرکت لب‌ها و حالت صورت. ناشنوا با چشم‌هایش گوش می‌دهد. این سه کانال همیشه روشن هستند. او هرگز در خلأ صوتی زندگی نمی‌کند.

شاید باور نکنید، اما مغز ناشنوا قسمت شنوایی خود را تعطیل نمی‌کند.بلکه آن را بازآموزی می‌کند. همان نورون‌هایی که باید صدا را پردازش کنند، حالا لرزش و لمس را پردازش می‌کنند. تحقیقات اسکن مغز نشان داده: وقتی یک ناشنوا دستش را روی بلندگو می‌گذارد، دقیقاً همان نقطه از مغزش روشن می‌شود که در شما هنگام گوش دادن به موسیقی مورد علاقه‌تان روشن می‌شود. یعنی لرزش برای او دقیقا به اندازه یک انسان شنوا احساسی و غنی است حتی اگر کسی پشت سرش بایستد، تغییر فشار هوا را تشخیص می‌دهد.

پس ناشنوا در یک اتاق دارای سکوت مطلق چه می کند؟ اتاق بدون پژواک، همان اتاق معروفی که صدا را به طور کامل حذف می‌کند. برای یک فرد شنوا، آن اتاق ترسناک است چون صدای قلب و خون خودش را می‌شنود. اما برای یک ناشنوا… آن اتاق لرزش را هم حذف می‌کند. از کف زمین، از دیوارها، از هر سطحی. یعنی برای اولین بار در زندگی، هیچ ورودی حس‌کردنی از جهان بیرون به او نمی‌رسد. نه صدا، نه لرزش، نه فشار هوا، نه چیزی. یکی از ناشنواهایی که این تجربه را کرده گفت: «احساس کردم دارم به یک هیچ مطلق سقوط می‌کنم. نه فقط صدا، تمام جهان ناپدید شد» فرد شنوا در اتاق بدون پژواک: بعد از چند دقیقه، صدای قلب خودش را مثل یک طبل بزرگ می‌شنود. صدای جریان خون در رگ‌هایش، صدای حرکت چشم در حدقه. بعد از ۲۰ دقیقه، صداهای خیالی شروع می‌شوند. زنگ، ویسپر، حتی صدای آشنا. ترس او از صدای درون خودش است. فرد ناشنوا در اتاق بدون پژواک: از همان ثانیه اول، لرزش بدن خودش را هم از دست می‌دهد. احساس می‌کند شناور است، هیچ چیز زیر پایش نیست. به جای توهمات شنوایی، توهمات لمسی می‌آید: احساس می‌کند کسی شانه‌اش را لمس می‌کند، حشره‌ای روی پوستش راه می‌رود، اما هیچ کس و هیچ چیزی نیست. ترس او از نابودی تمام جهان بیرون است. کدام بدتر است؟ شاید ندانید، اما پژوهش‌ها می‌گویند: ناشنواها زودتر از شنواها تقاضای خروج می‌کنند. این دلیلی است که به واضحی ثابت می کند ناشنوایان میشنوند،ولی از بُعد دیگر.

شاید بپرسید: آیا ناشنوا بودن فقط ضرر دارد؟ نه. مغز انسان شگفت‌انگیز است. چون یک حس را از دست داده، بقیه حس‌ها را قوی‌تر می‌کند: دید محیطی ناشنواها تا ۲۰ درصد بهتر از افراد عادی است. تشخیص حرکت در لبه چشم را سریع‌تر انجام می‌دهند. حساسیت به لرزش آنها سه برابر بیشتر از شماست. لرزشی که شما اصلاً متوجه نمی‌شوید، برای او قابل تشخیص است. حافظه لمسی شان آنقدر قوی است که می‌توانند با نوک انگشتان بافت‌های بسیار ظریف را از هم تشخیص دهند. ناشنوا بودن «نقص» نیست. یک شیوه متفاوت و گاهی قوی‌تر برای ادراک جهان است.

خیلی ها فکر می‌کنند زبان اشاره فقط یک کد دستی برای کلمات گفتاری است. اشتباه می‌کنند. زبان اشاره یک زبان کامل و مستقل است.با دستور زبان خودش، با زمان گذشته و آینده، با توانایی بیان مفاهیم انتزاعی مثل «غم»، «عدالت»، «احتمالاً». در زبان اشاره، یک حرکت دست می‌تواند یک جمله کامل باشد. جهت نگاه، حالت ابروها، جای دست در فضا – همه اینها جزئی از دستور زبان هستند. یک محقق گفته: «ناشنوا سکوت نمی‌کند. او با دست‌هایش حرف می‌زند و با چشم‌هایش گوش می‌دهد.» و زیباترین بخش ماجرا: وقتی دو ناشنوا با هم حرف می‌زنند، اتاق کاملاً ساکت است، اما دیالوگ‌ها با سرعت و احساسی برابر با هر مکالمه پر سروصدایی جریان دارد

فکرمی‌کنید یک ناشنوا می‌تواند موسیقی را دوست داشته باشد؟ پاسخ علمی این است: بله، قویاً بله. ناشنواها موسیقی را از طریق لرزش حس می‌کنند.بسیاری از آنها طرفدار پر و پا قرص موسیقی‌های با بیس بالا هستند. آنها ضرب را در قفسه سینه، در استخوان فک، در نوک انگشتان خود حس می‌کنند. یک ناشنوا در یک مصاحبه گفت: «شما موسیقی را با گوش می‌شنوید. من با تمام وجودم حسش می‌کنم. شاید من بیشتر از تو از موسیقی لذت می‌برم.» حالا شما بگویید: آیا کسی که موسیقی را با تمام سلول‌های بدنش حس می‌کند، واقعاً «ناشنوا» است؟