جفری بارکاس؛مردی که با یک نقاشی ارتش را نجات داد

در این مطلب می‌خواهیم به داستان کسی بپردازیم که نه سرباز بود، نه ژنرال، نه سیاستمدار. شغلش قبل از جنگ، نقاشی صحنه‌های تئاتر بود. اما در حساسترین لحظات جنگ جهانی دوم، کاری کرد که هیچ فرمانده‌ای از پسش برنیامد. داستانی واقعی از فریب، خلاقیت و هنری که جنگ را نجات داد.

شروع ماجرا جنگ جهانی دوم. نیروهای آلمانی آماده‌ی حمله به مصر بودند. اگر مصر سقوط می‌کرد، کانال سوئز دست آلمان می‌افتاد و کل جنگ عوض می‌شد. انگلیسی‌ها یک مشکل بزرگ داشتند: ارتششان در مقابل ارتش آلمان کم بود. نه توپ کافی، نه تانک کافی، نه سرباز کافی. اما یک مرد بود که این کمبودها را با قلممو و رنگ جبران کرد...

اسمش «جفری بارکاس» بود. قبل از جنگ، نقاش صحنه‌های تئاتر سینما بود. او برای فیلم‌های بزرگ هالیوود صحنه می‌ساخت. نه سرباز بود، نه مهندس، نه جاسوس. فقط یک هنرمند. وقتی جنگ شروع شد، ارتش انگلیس از او خواست تانک‌های تقلبی بسازد. شاید فکرش را هم نمی‌کردند که این هنرمند تئاتر قرار است چه نقشی در تاریخ داشته باشد. بارکاس با چوب، پارچه، لاستیک و رنگ، تانک‌هایی ساخت که از دور دقیقاً مثل تانک واقعی به نظر می‌رسیدند. آنقدر خوب که حتی خلبان‌های آلمانی که از بالا نگاه می‌کردند، فریب می‌خوردند. اما این فقط اول ماجرا بود.

بارکاس ایده‌ی بزرگتری داشت: «چرا یک ارتش کامل تقلبی نسازیم؟ ارتشی که آلمان را گیج کند و نیروهایشان را به جای اشتباه بکشاند.» تیمش شروع کردند به ساختن با سرعت عجیبی: ۴۰۰ تانک چوبی با بدنه‌ی پارچه‌ای که باد می‌شد ۱۰۰ هواپیمای چوبی با بالهای پارچه‌ای توپ‌های دروغین از جنس لاستیک سیاه سربازهای پارچه‌ای که از دور شبیه آدم می‌شدند کشتی‌های تقلبی که روی رود نیل شناور بودند نتیجه: یک «ارتش فانتوم» عظیم که از آسمان کاملاً واقعی به نظر می‌رسید. ارتشی که جان نداشت، اما می‌توانست سرنوشت هزاران سرباز واقعی را نجات دهد.

آلمانی ها هواپیماهای جاسوسی فرستادند تا ارتش انگلیس را شناسایی کنند. چیزی که دیدند: ارتشی عظیم در جنوب مصر، آماده‌ی حمله با صدها تانک و هواپیما. خلبان‌های آلمانی عکس گرفتند و گزارش دادند: «ارتش بزرگ دشمن در جنوب مستقر شده است.» جاسوسان آلمانی روی زمین هم همان را تأیید کردند. هیچ‌کس نفهمید که این فقط تخته و پارچه و لاستیک است. تأثیر این فریب باورنکردنی بود: آلمانی‌ها نیروهای اصلی و بهترین تجهیزات خود را به جنوب فرستادند تا در مقابل این «ارتش بزرگ» مقاومت کنند. اما ارتش واقعی انگلیس، همان جایی بود که آلمانی‌ها فکر می‌کردند خالی است: در شمال..

وقتی حمله اصلی شروع شد، آلمانی‌ها تازه فهمیدند چه بلایی سرشان آمده است. نیروهایشان در جنوب، به جای یک ارتش واقعی، با لاستیک و چوب روبرو شدند. اما دیگر دیر بود. ارتش واقعی انگلیس در شمال با تمام قدرت به آلمانی‌ها حمله کرد. آلمانی‌ها عقب نشستند، مصر نجات پیدا کرد، و کانال سوئز در دست انگلیس ماند. تاریخ‌نویسان تخمین می‌زنند این فریب جان ده‌ها هزار سرباز انگلیسی را نجات داد. همه‌اش با قلممو، رنگ، چوب و پارچه. همه‌اش به خاطر یک نقاش تئاتر که کسی به او اعتقاد نداشت.