آزادی3

از دنیای اتک آن تایتان

و دستی که پیش از فروریختن هم‌چنان برای رهایی دراز ماند.

آه اگر دیوارها زبان داشتند چند قرن نف..رین را بر لب می‌آوردند؟ اگر خاک می‌توانست نامِ همه‌ی کش...ته‌ها را زمزمه کند، آیا شب توانِ خوابیدن داشت؟

من در این جهان عاشقِ شکست‌خورده‌ی قهرمانانم؛ عاشقِ آن‌هایی که می‌دانستند پیروزی شاید فقط شکلِ دیگری از ز...خم باشد، اما باز ایستادند. زیرا ایستادن خود نوعی پیروزی‌ست،

وقتی زمین هر لحظه می‌خواهد تو را به زانو تبدیل کند. و شاید تمامِ اتک همین باشد: داستانِ انسانی که از ترس شروع می‌شود، در خ...ون ادامه می‌یابد، با آگاهی می‌سوزد،

آزادی هدیه‌ای آسمانی نیست؛ آزادی چیزی‌ست که باید در تاریکی برای آن چراغ شد. ای دنیا، ای میدانِ ب...ی‌رح...مِ بقا، ما هنوز بر دیوارهای فروپاشیده نامِ خود را با دندان می‌نویسیم؛

هنوز از میانِ خاکستر دنبالِ صبحی می‌دویم که شاید هرگز مثل رؤیاهای کودکی نرسد، اما همین دویدن ما را از سنگ جدا می‌کند.

و اگر روزی آخرین غول از پا افتاد، اگر روزی آخرین دیوار هم در مهِ فراموشی حل شد، باز هم آنچه باقی می‌ماند نه فقط پیروزی که آدمی‌ست ایستاده بر لبه‌ی جهان،

با ز....خمی در سینه و نوری در چشم، که می‌گوید: من تر....سیدم، من شکستم، من خ....ون دادم، اما تا آخر در جست‌وجوی آ... زادی زنده ماندم.