شب شعر (مولانا برای شمس)

جلال الدین محمد بلخی شاعر پارسی مقلب به مولانا، عاشق افلاطونی و شیفته‌ی شمس تبریزی🌌🪐

زاهد بودم، ترانه‌گویم کردی. سرفتنه‌ی بزم و باده‌خویم کردی. سجاده‌نشین باوقاری بودم، بازیچه‌ی کودکان کویم کردی.

بی‌همگان به سر شود، بی تو به‌ سر نمی‌شود. داغ تو دارد این دلم، جای دگر نمی‌‌شود. دیده‌ عقل مست تو، چرخه‌ی چرخ پست تو. گوش طرب به دست تو، بی تو به سر نمی‌شود. - حرفی ندارم بزنم. جز زیبایی هیچی نمی‌بینم🤌🏵️

صد نامه فرستادم، و صد راه نشان دادم. یا راه نمی‌دانی، یا نامه ‌نمی‌خوانی!

دلتنگم و دیدار تو درمان من است. بی‌رنگِ رخت زمانه زندان من است. بر هیچ دلی مباد و بر هیچ تنی، آنچه از غم هجران تو بر جان من است.

مرده بُدم، زنده شدم، گریه بُدم، خنده شدم. دولت عشق آمد و من دولت پاینده شدم. گفت که دیوانه نئی، لایق این خانه نئی. رفتم و دیوانه شدم، سلسله بندنده شدم. گفت که شیخی و سَری،‌ پیشرو و راهبری. شیخ نیم،‌ پیش نیم، امر تو را بنده شدم.

بگذاشتیم، غم تو نگذاشت مرا. حقا که غمت از تو وفادارتر است!

عذاب‌ست این جهان بی تو، مبادا یک زمان بی تو. به جان تو که جانِ بی تو، شکنجه‌ست و بلا بر ما.

ما به بوی شمس دین سرخوش شدیم و می‌رویم. ما ز جام شمس دین مستیم ساقی می میار. ما دماغ از بوی شمس الدین معطر کرده‌ایم. فارغیم از بوی عود و عنبر و مشک تتار. 🤌✨

شمس دین خوشتر ز جان و شمس دین شکرستان. شمس دین سرو روان و شمس دین باغ و بهار‌ شمس دین نقل و شراب و شمس دین چنگ و رباب. شمس دین خمر و خمار و شمس دین هم نور و نار. - فقط زیبایی می‌بینم.