خاطرات مال تو نیستن ! p.2

بعد از آن شب، دیگر هیچ‌چیز مثل قبل نبود. دفترچه بسته شد، اما حسِ آشنای بیگانگی از بین نرفت؛ انگار چیزی از تو جدا شده بود و هنوز همان‌جا، پشتِ ذهنت، نفس می‌کشید. حالا باید ببینی این ترس از کجا شروع شد و چرا هر چه بیشتر دنبال حقیقت می‌گردی، بیشتر از خودت دور می‌شوی...

در را قفل میکنی. بعد دستت دوباره میرود سمت قفل. چند بار میچرخی. نه از ترس دز*دی. از ترس اینکه قفل واقعاً وجود دارد یا نه. یک لحظه ساکت میشوی. به جای اینکه به دفترچه نگاه کنی، به زمان نگاه می‌کنی، صفحه ساعت گوشی. عددها درستند . روز درست است. اما یک شک دیگر می‌آید...نه شک در عددها، شک در “روابط”. روابط بین اتفاق‌ها. بین علت و معلول.

روابط بین اتفاق‌ها. بین علت و معلول. بین “من” و “چیزی که اتفاق افتاده”. موبایل ویبره می‌زند. پیامی از خودت. از شماره‌ای که اسمش را قبلا برای مواقع مورد نیاز روی گوشی ذخیره کرده‌ای: «من». متن پیام: *امشب اگر پله‌ها را پایین رفتی، نترس. فقط به صدا گوش نده. اگر به صدا گوش بدهی، خاطره‌ات برمی‌گردد… و با خودش تو را هم می‌آورد.* پله‌ها… اتاق کلاً روشن است، اما از جلوی چشم‌هایت تار می‌شود. کارتِ عقل پ-*اره نمیشود؛ عقل فقط چیزی را که باید “قابل توضیح” باشد، تبدیل میکند به چیزی غیرقابل توضیح اما قابل اجرا.

تو می‌ایستی. یک قدم تا در. و در همان لحظه می‌فهمی وح-*شت اصلی از چه نوع است نه از اینکه اتفاق بدی افتاده. از اینکه اتفاق افتاده و تو نمیدانی کِی. چون وقتی زمانِ خاطره ناپدید میشود، تو هم میپری میان نسخه‌های مختلف خودت، و هیچ‌کدام واقعیت را به تو تحویل نمیدهد. دفترچه را برمیداری و آخرین صفحه را میگردی ، جایی که باید “امروز” تمـام شود.

در صفحه‌ی خالی نیست. نوشته شده: **اگر این را میخوانی، یعنی هنوز به پله‌ها نرفته‌ ای. پس دست‌کم امروز، تو هنوز صاحبِ خودت هستی. فقط یک ساعت بیدار بمان. بعد…** بعدش جوهر نیست. فقط جای جوهر، به شکل لکه‌ای تیره مانده؛ مثل زخ-*می که هنوز معلوم نیست خ-*ون می‌ آید یا نه. دستت روی صفحه میماند. گرم. واقعی.

اما وقتی به ساعت نگاه میکنی، میبینی یک ساعت نگذشته. زمان برای تو یک حلقه است. و دفترچه، کلیدحلقه. صدا می‌آید. پایینِ راهرو… یک نفسِ سنگین، خیلی نزدیک، طوری که انگار کسی پشت در ایستاده و نفسش را نگه داشته تا تو فکر کنی سکوت یعنی امنیت. تو به آینه نگاه میکنی. توی آینه، صورتت کدر شده. نه از ترس. از چیز دیگری...از فاصله. انگار “تو”یی که ساعت‌ها پیش نوشته، دارد جای تو را میگیرد ، و این بار امضای دفترچه مال توست، اما حافظه نه.

آخرین جمله‌ای که میبینی با مدادِ تازه نوشته شده: **حافظه را نگه دار. ولی اجازه نده خاطره‌ها تو را نگه دارند.** تو دفترچه را میبندی. می‌خواهی در را باز کنی، می‌خواهی فرار کنی، می‌خواهی خودت را ثابت کنی. اما قبل از اینکه حرکت کنی، یک حس عجیب می‌آید تو دیگر مطمئن نیستی چرا میخواستی حرکت کنی. و همین....همین لحظه به قدری وحشت-*ن-اک است که حتی اگر در راهرو را باز کنی، ممکن است هیچ‌وقت نفهمی چه چیزی منتظر بوده.