از سیاهی تا نور

هر داستانی یک آغاز د یک پایانی دارد اکثر داستان ها با یکی بود و یکی نبود آغاز می گردند. قصه ما قبل از پدید آمدن این یکی و آن یکی است. قبل از پدید آمدن مه و خورشید است

در روزگاران بسیار دور، دو برادر متولد شدند. آنها نماد ماه و خورشید بودند. برادر کوچک تر که سولاریس نام داشت،مهربان بود. او نور و روشنایی و شادی را به ارمغان می آورد. درحالی که برادر بزرگتر، نوارک سنگدل بود. او تاریکی و نا امیدی و ظلمت را می آورد .

اما چه می شد کرد ؟ اگر روزی ، یکی از آن دو برادر از وظیفه خود بازمی‌داشت تعادل گیتی ب هم می‌خورد. می پرسید چه وظیفه ای ؟ جوابش ساده است . وظیفه سولاریس این بود که در نیمه اول روز ، هوا را روشن کند و با قدرت جادویی خود خورشید را به آسمان بیاورد و وظیفه نوارک این بود که در نیمه دوم هر روز ، آسمان را تیره کرده و با قدرت خود ماه را بالا بیاورد

روزی سولاریس به نزد نوارک رفت و از او خواست سنگدلی را کنار بگزارد . نوارک که دوست نداشتی کسی در اعمال او دخالت کند، سخت خشمگین شد. بنابراین برادر کوچک تر خود را به دوئل دعوت کرد . اما هیچ یک از آن دو برادر برنده نبرد نبود . قدرت ماه و خورشید برابر بود . پس در نهایت آن دو تصمیم گرفتند پیمانی با هم ببندند. پیمانی که آینده را برای همیشه دگرگون کرد .

آنها باهم پیمان بستند که از این پس هر کدام به گوشه ای از جهان بروند و برای خود قلمرویی تشکیل دهند یکی صبح را بیاورد و دیگری شب را و کاری به کار هم نداشته باشند. سولاریس به گوشه ای رفت و قلمرو سولاریس را ساخت و نوارک هم در گوشه ای دیگر قلمرو نوارک را.

در قلمرو سولاریس همیشه روز بود.همیشه بهار بود. هوا گرم و خوب و ملایم بود و همه جا پر از دشت گل و درختان سر سبز و شاداب بود. اما در قلمرو نوارک همیشه شب بود. چهار فصل سال زمستان و سردی بود. درختان خشک بودند ، گلی نمی رویید و اندک گل های آن سیاه و خشکیده بودند و جز خار هیچ نداشتند.

روز ها خاندان سلطنتی سولاریس که از نوادگان او بودند آسمان را روشن می‌کردند و شب ها خاندان سلطنتی نوارک آسمان را تیره و ستارگان را نمایان می کردند. هیچ کس اجازه ورود یا خروج از آن دو قلمرو را نداشت زیرا هر دو قلمرو توسط لایه ای جادویی حفاظت می شدند که عبور از آن غیر ممکن بود!