Capsula Mundi:دفن زیستی انسان

تصور کن بعد از مرگت(خدایی نکرده)به جا اینکه تو تابوت دفنت کنن،تو رو توی یه کپسول کوچیک بذارن. یه کپسولی که مثل جادو عمل میکنه. بدنت کم کم تبدیل به خاک میشه انگاری جزوی از زمین شدی. از همون خاکی که توش دفن شدی یه درخت شروع میکنه به رشد کردن و با هر شاخه اش یه خاطراتی از تو رو تشکیل دادن. درسته!زمین از تو چیزی میگیره ولی همزمان چیز دیگه ای رو بهت میده. مرگ دیگه برات پایان نیست،یه تغییره،یه شروع جدید! پس اماده باش،تا باهم به سفر«از تابوت تا درخت»رو شروع کنیم. بزن بریمممممم.

یک ایده‌ی جدید برای دفن انسان است که با طبیعت هماهنگ‌تر طراحی شده. در این روش بدن فرد بعد از مرگ داخل یک کپسول تجزیه‌پذیر قرار می‌گیرد و این کپسول از موادی ساخته شده که در خاک به مرور از بین می‌روند. بعد از دفن کپسول، روی آن یک درخت یا گیاه می‌کارند تا بدن کم‌کم تبدیل به خاک و مواد مغذی شود. درخت از همین مواد تغذیه می‌کند و رشد می‌کند و به جای سنگ قبر، یک درخت به عنوان یادبود باقی می‌ماند. این ایده مرگ را از یک پایان سرد، به یک اتفاق طبیعی تبدیل می‌کند و نشان می‌دهد انسان می‌تواند دوباره وارد چرخه‌ی زندگی زمین شود. Capsula Mundi هم جنبه محیط زیستی دارد و هم جنبه نمادین، چون به جای آسیب رساندن به طبیعت، به رشد آن کمک می‌کند. در واقع این روش یک نگاه متفاوت به مفهوم خداحافظی است و می‌خواهد مرگ را به چیزی آرام‌تر و معنادارتر تبدیل کند

Capsula Mundi بیشتر به عنوان یک ایده معروف شده و هنوز در همه کشورها به صورت رسمی اجرا نمی‌شود، چون قوانین دفن در خیلی از جاها سختگیرانه است. اما چیزی شبیه به این طرح در دنیا وجود دارد که به آن «دفن سبز» می‌گویند. دفن سبز یعنی دفن طبیعی بدون مواد شیمیایی و بدون تابوت‌های سنگین و غیرضروری. در بعضی کشورها قبرستان‌هایی ساخته شده که کاملاً طبیعی هستند و بدن راحت‌تر به خاک برمی‌گردد و زمین هم آلوده نمی‌شود. به همین دلیل Capsula Mundi یک فکر تخیلی نیست، بلکه یک ایده آینده‌محور است که کم‌کم دارد جدی‌تر می‌شود. از طرفی کمبود زمین و زیاد شدن جمعیت هم باعث شده مردم بیشتر دنبال روش‌های جدیدتر و دوستدار محیط زیست باشند. به همین خاطر احتمال دارد در آینده این طرح بیشتر اجرا شود و حتی تبدیل به یک روش معمول شود.

بعد از مرگ، بدن انسان به صورت طبیعی توسط موجودات داخل خاک تجزیه می‌شود و این کار توسط باکتری‌ها و میکروارگانیسم‌ها انجام می‌گیرد. در طبیعت هر چیزی که زنده بوده در نهایت دوباره به خاک تبدیل می‌شود و بدن انسان هم از همین قانون جدا نیست. در روش Capsula Mundi این فرآیند راحت‌تر و طبیعی‌تر انجام می‌شود، چون بدن در تماس مستقیم با خاک قرار دارد و در یک فضای مصنوعی بسته نمی‌ماند. با گذشت زمان بدن تبدیل به مواد آلی و معدنی می‌شود و این مواد وارد خاک می‌شوند و زمین را تقویت می‌کنند. درختی که بالای کپسول کاشته شده از همین خاک تغذیه می‌کند و رشد می‌کند. البته سرعت تجزیه به شرایط محیطی مثل دما، رطوبت و نوع خاک بستگی دارد و ممکن است در بعضی مناطق سریع‌تر یا کندتر باشد. اما در نهایت نتیجه یکی است: بازگشت بدن به زمین و کامل شدن چرخه طبیعت.

دفن‌های مدرن معمولاً شامل تابوت‌های سنگین، فلزات، رنگ‌ها و مواد غیرطبیعی هستند و در بعضی کشورها حتی از مواد شیمیایی برای نگهداری جسد استفاده می‌شود. این مواد می‌توانند در طول زمان وارد خاک شوند و آلودگی ایجاد کنند. از طرف دیگر قبرستان‌های بزرگ فضای زیادی از زمین را اشغال می‌کنند و گسترش آن‌ها در شهرهای شلوغ به مشکل تبدیل می‌شود. روش سوزاندن جسد هم گرچه جای کمتری می‌گیرد، اما باعث تولید دود و گازهایی مثل دی‌اکسید کربن می‌شود و به هوا آسیب می‌زند. در مقابل، دفن سبز و Capsula Mundi آسیب کمتری به محیط وارد می‌کنند، چون از مواد تجزیه‌پذیر استفاده می‌شود و خاک کمتر آلوده می‌شود. همچنین درختی که کاشته می‌شود می‌تواند به پاک‌تر شدن هوا کمک کند و اکسیژن تولید کند. پس این روش می‌تواند مرگ را از یک عامل تخریب، به یک اتفاق مفید برای زمین تبدیل کند.

واکنش مردم نسبت به Capsula Mundi متفاوت است چون موضوع فقط علمی نیست و احساسات و فرهنگ هم در آن نقش دارند. بعضی‌ها این ایده را خیلی زیبا می‌دانند چون فکر می‌کنند تبدیل شدن به درخت، نوعی ادامه داشتن است و یک یادبود زنده به جای سنگ قبر ایجاد می‌کند. برای این افراد، دیدن یک درخت زنده که رشد می‌کند آرامش‌بخش‌تر از دیدن یک قبر سرد است. اما بعضی دیگر این روش را عجیب یا ناراحت‌کننده می‌دانند چون به دفن سنتی عادت دارند و سنگ قبر را نشانه احترام و خاطره می‌دانند. در برخی فرهنگ‌ها و باورهای دینی هم ممکن است چنین روشی پذیرفته نشود یا مردم نسبت به آن تردید داشته باشند. با این حال، نسل جوان معمولاً بیشتر به این ایده علاقه دارد چون دغدغه محیط زیست در بین جوان‌ها بیشتر شده است. در نتیجه Capsula Mundi فقط یک روش دفن نیست، بلکه یک تغییر نگاه درباره مرگ و طبیعت است.

با زیاد شدن جمعیت، شهرها شلوغ‌تر می‌شوند و زمین کمتر می‌شود و همین باعث می‌شود قبرستان‌های سنتی در آینده مشکل‌ساز شوند. در بعضی کشورها همین حالا هم فضای کافی برای دفن وجود ندارد و به همین دلیل روش‌های جدید مثل دفن سبز اهمیت بیشتری پیدا می‌کنند. Capsula Mundi یکی از ایده‌هایی است که می‌تواند به این مشکل پاسخ بدهد، چون هم فضای کمتری اشغال می‌کند و هم طبیعت را تقویت می‌کند. اگر این روش گسترش پیدا کند، قبرستان‌ها ممکن است شکل متفاوتی بگیرند و به جای ردیف‌های سنگ قبر، جنگل‌های یادبود ساخته شود. در چنین جایی هر درخت می‌تواند یادآور یک انسان باشد و این فضا هم محل آرامش است و هم فضای زندگی. همچنین این روش می‌تواند به سبزتر شدن اطراف شهرها کمک کند و طبیعت را تقویت کند. اگر قوانین و فرهنگ‌ها کم‌کم تغییر کنند، این ایده می‌تواند در آینده رایج‌تر شود و تبدیل به یک روش معمول شود.

Capsula Mundi یک ایده ساده اما تاثیرگذار درباره مرگ است که می‌گوید انسان بعد از مرگ هم می‌تواند به زمین کمک کند. در این روش به جای تابوت‌های سنگین و قبرهای سرد، یک کپسول طبیعی استفاده می‌شود و بدن به مرور تجزیه می‌شود و تبدیل به خاک و مواد مغذی می‌گردد. درختی که بالای آن کاشته می‌شود از همین مواد رشد می‌کند و همین باعث می‌شود مرگ به جای پایان، به نوعی ادامه زندگی تبدیل شود. از نظر محیط زیست هم این روش می‌تواند آلودگی را کمتر کند چون دفن‌های سنتی گاهی خاک را خراب می‌کنند و فضای زیادی اشغال می‌کنند. این طرح یادبود متفاوتی می‌سازد که زنده و سبز است و به جای سنگ قبر، یک درخت نشانه حضور فرد می‌شود. Capsula Mundi در نهایت یادآوری می‌کند که همه چیز به طبیعت برمی‌گردد و شاید بهترین پایان این باشد که به جای گرفتن جا از زمین، چیزی به زمین اضافه کنیم.