پرونده شماره 7319 – پدیده موسوم به KIRA

واحد تحقیقات بین‌المللی جنایات غیرقابل توضیح – توکیو، ژاپن

ما با پرونده‌ای روبه‌رو بودیم که نه ابزار داشت، نه مُجرم، و نه شاهد. فقط یک مفهوم در میان ما جاری بود – «عدالت الهی». از اواخر سال 2003، موجی از مرگ‌های هم‌زمان در سراسر جهان آغاز شد. قربانیان در اکثر موارد، مجرمان سابق یا افراد تحت تعقیب بودند؛ همه با یک وجه مشترک: ایست قلبی ناگهانی.با گذشت هفته‌ها، رسانه‌ها نامی برای این پدیده ساختند: KIRA – از واژه‌ی ژاپنی به معنای «killer». از این لحظه، افسانه‌ای زاده شد که بار دیگر مرز میان عدالت، جنایت، و الوهیت را از هم گسست.

در بازه‌ای کمتر از سه ماه، بیش از ۴۲۸ مرگ مشکوک ثبت شد. هیچ‌کدام از این قربانیان نشانه‌ای از سم، جراحت یا تماس جسمی نداشتند. گزارش‌های پزشکی قانونی در سراسر جهان یکسان بودند: ایست قلبی، بدون عامل فیزیولوژیک قابل توضیح.تحلیل‌گران رسانه و دین‌پژوهان نظریات متعددی مطرح کردند: نفرین، ویروس، یا مداخله الهی. اما یک فرضیه سایه‌مانند میان تمام پرونده‌ها تکرار می‌شد: «کسی در حال داوری جهان است.»

در پی ناتوانی پلیس ژاپن، کمیته‌ای بین‌المللی مأمور به تشکیل تیمی ویژه شد، به رهبری فردی با نام رمز L. هویتش هرگز افشا نشد؛ تنها ارتباط وی از طریق کانال‌های رمزگذاری‌شده برقرار می‌گردید. اولین اقدام او آزمایش زنده‌ی تلویزیونی بود، با پخش نام مجرم و مرگ او ظرف چند ثانیه. این حادثه جهت اولیه پرونده را مشخص کرد: «KIRA در ژاپن است.» از آن پس، عملیات موسوم به Light Trace آغاز شد – ردیابی مجرمان در محدوده‌ی خاص. در طی بررسی‌های اولیه، فردی با نام لایت یاگامی، دانشجوی ممتاز، مورد توجه غیررسمی قرار گرفت. هیچ مدرک مستقیمی علیه او وجود نداشت؛ اما تناوب مرگ‌ها در حوالی توکیو و رفتارهای تحلیلی وی در جلسات تحقیقاتی، ذهن تیم L را مشغول کرد.

با افشای مرگ چندین مأمور پلیس، روشن شد که مظنون KIRA به اطلاعات محرمانه دسترسی دارد. این امر تنها از درون دپارتمان ممکن بود. در همین ایام، پرونده‌ای موازی گشوده شد: «KIRA دوم»، که از الگوی مشابهی استفاده می‌کرد ولی اهداف متفاوتی داشت. مظنون این بخش، میسا آمانه، مدل مشهور، با شواهد غیرمستقیم از ارتباط با مظنون اصلی.

در بخشی از گزارش‌های داخلی، مأموران از «احساس حضور» در صحنه‌های بررسی یاد کرده‌اند. یکی از یادداشت‌ها چنین توصیف می‌کند:«هوای اطراف سنگین بود، چنان که گویی سایه‌ای بی‌نام در حال تماشاست.» وجود موجودی غیرانسانی مطرح شد، اما هیچ شاهد قابل استنادی یافت نشد. گمانه‌زنی‌ها درباره‌ی «ناظر بی‌نام» در چند گزارش غیررسمی تکرار گردید، سپس حذف شد. برخی بر این باور بودند که منبع واقعی قدرت KIRA در همین بخش پنهان است.

در پی مرگ L، پرونده به تیم جدیدی به رهبری نیر (N) و ملو سپرده شد. تحلیل روانپزشکی از رفتار مظنون اصلی (لایت یاگامی) نشان می‌دهد نشانه‌های سندروم خداگرایی در او نمایان بوده است — باور به اینکه انسان می‌تواند نظام اخلاقی جهان را شخصاً اصلاح کند. روز نهایی عملیات، در انبار صنعتی خارج از توکیو، تبادل آتش بین تیم ویژه و مظنون رخ داد. گزارش دست‌نویس مأمور «ماتسودا» آخرین لحظه را چنین ثبت کرده است: «او فریاد زد ‘من خدا هستم’، سپس زمین خورد، و خونش دفتر را رنگین ساخت.»

پس از تأیید مرگ مظنون، تمام اسناد مرتبط با شئ موسوم به جز «دفتر» نابود گردید. تحقیقات نشان داد هیچ ماده شناخته‌شده‌ای با خواص مشابه وجود ندارد و پس از مدتی کوتاه دفترچه ربوده شد و هیچ اثری از دزد این قضیه یافت نشد کمیته‌ی بررسی، گزارش نهایی را با این اظهار به پایان رساند: «در هر نقطه از جهان، اگر انسانی تصمیم بگیرد عدالت را به دست خود اجرا کند، کیرا باز زنده خواهد شد.»

یادداشت تحلیلگر: در یکی از محل‌های بررسی، شیئی چرمی با چندین اثر انگشت یافت شد. خطوط نامشخصی با جوهر سیاه بر سطح آن وجود داشت. ماهیت شیء هرگز شناسایی نشد. گزارش آزمایشگاه تنها یک جمله اضافه دارد: «جوهر هنوز خشک نشده است.»