منه تنها؛

در دنیا حکم یک قطره آب را داشتم، بود و نبودم ، تفاوتی به حال کسی نداشت.

از بچگی عاشق خوابیدن در کنار پدر و مادرم بودم. خودم را روی تخت پرت می‌کردم و گوشه پتویم را به جای دست‌های گرم و لطیفشان می‌گرفتم.

سرم را روی بالش تا شده‌ام می‌گذاشتم، به عنوان شانه مادرم. آنگاه آرام سری بالا می‌آوردم و گونه‌ی بالش را می‌بوسیدم. گردن می‌چرخاندم و به داستان‌های پدرم گوش می‌دادم.

در تصوراتم، پدرم نویسنده‌ای ماهر و قصه‌گویی خوش‌صدا بود؛ هزاران داستان در رویاهایم داشتم که نویسنده همه آن‌ها پدرم بود. آن‌قدر پدرم قصه می‌گفت تا خواب به چشمانم بیاید. و آنگاه، زمانی که پا به رویاهایم می‌گذاشتم، می‌دیدم که باز تنها هستم.

هراسی نداشتم؛ به جای آغوش سنگین و تسکین‌دهنده پدرم، به سراغ آغوش سرو در خوابم می‌رفتم و به جای بازی با مادری که حتی در خیالاتم هم جایی نداشت، با سنجاب درخت سرو بازی می‌کردم.

و پس از مدتی، با صدای زنگ صبحگاه از خواب برمی‌خاستم و مانند ۱۵۰ کودک دیگر سر میز صبحانه می‌رفتم. لبخندی خارداری می‌زدم به این امید که شاید این بار با پنج سال پیش فرق داشته باشد و کسانی پیدا شوند که مرا به فرزندی قبول کنند و مادر و پدرم بشوند.