گنآه‌یک‌پیانیست؛

و چه می‌توان گفت، که وقتی یک پیانیست، بزرگترین گناه جهان را مرتکب گردد، آن که زجر خواهد کشید کلاویه های پیانوی شکسته اش است....

پشت پیانو مینشینیم، سازی که زمانی همدم و یارم بود، و میشنید صدای فریاد های خاموش مرا زمانی بود که روز هایم را پشت آن شب میکردم و انقدر انگشتانم را بر سکوی رقص کلاویه ها به رقص درمیاوردم که بعد از پایان نواختن تا ساعت ها دستان و انگشتانم درد میکردند، زمان هایی بود که خشم در جانم رخنه کرده بود و به همیت خاطر با خشم ضربه بر کلاویه های بی‌گناهش میزدم تا خشم خویش را کمی، فقط کمی آرام نمایم

یادش بخیر باشد! نت هایی که پیش رویم میگذاشتم همیشه رویش پخش و پلا بودند .نت هایی که گاه با دستان جوهری و لرزان خویش بازنویسی کرده و روی کاغذ های کاهی مینوشتم، پیش رویم‌ گذاشته و با عشق مینواختم تنها همدم و کسی که در کنارم میداشتم همین ساز چوبی ام بود همین سازی که دیگران بی‌جان میخواندنش؛ ولی برای من جان دار تر و پر رنگ و روح تر از هر انسان جان داری بود صدایش را می‌شنیدم و ارام میشدم، چه شب هایی که موقع نواختن قطعه ای غمگین اشک نریخته بودم...

همه چیز خوب بود، تا روزی رسید که گناهی مرتکب شدم گناهی نابخشودنی فارغ گشتم ز رفیق تنهایی هایم، افکارم درگیر گناه شیرینم شده بود روزها و شب هایم به او فکر میکردم، اهنگ های گناهکارانه مینواختم و راجبه گناه خویش مینوشتم همه چیز خوب بود تا روزی رسید که ناگهان فهمیدم، چشمان آن گناه زیبای من توبه دیگری شده است....

دنیا بر سرم خراب شد، و دوباره باز گشتم به پیش رقیق تنهایی هایم پیانوی چوبی ام... پشتش نشستم، سرم را روی کلاویه هایش گذاشتم و اشک ریختم اشک ریختم و اشک ریختم کمی که گذشت خود را جمع و جور کرده و شروع کردم به نواختن انگشت هایم روی کلاویه ها رقصیدند و چشمانم اشک ریختند گناه کرده بودم، گناهی که کرده بودم مرا ز خودم، ز دنیایم دور کرده بود ولی میدانی، پیانوی من، باشرف تر از این اشرف مخلوقات است دلگیر نشد از من و همانند قبل برایم آواز خودش را خواند، همانجا بود که فهمیدم گناه کردنم چیست؟ تا عمر دارم خواهم نواخت و پشت همین محبوب قلبم و رفیق تنهایی هایم جان به جان آفرین تسلیم خواهم نمود.