معمولی؛

در این پست اشاره ای می‌شود به نرمال زندگی کردن...

همیشه در تمام قصه ها و داستان ها به آموختند که افراد یا خیلی بدبخت بودن یا خیلی خوش بخت. چرا کسی از معمولی زندگی کردن چیزی نگفت؟حتما انسان میبایست خاص باشند تا دیده شوند؟

من قبول کردم که معمولی هستم.قبول کردم قرار نیست منحصر به فرد باشم.آموختم اینکه یاد گیریم از آنچه هستیم رضایت داشته باشیم خودش یعنی خاص بودن.یعنی ذهن ما به بلوغ رسیده.

من تلاش نمیکنم شبیه کسی باشم.من سعی دارم از خودم الگو بگیرم.من تلاش نمیکنم زندگی بی نقصی داشته باشم.من تلاش میکنم آرامش را در زندگی خودم به جا آورم. اگر خودشیفته ام،اگر مهربانم،اگر زیبام،اگر زشته ام،اگر بی رحمم،اگر با ادبم،اگر بی ادبم،اگر شیطنت‌ دارم،اگر آرامم،اگر بی حوصله ام،اگر با حوصله ام... انتخاب خودم بوده!سعی نکنید تغییرم دهید.«من» را خودم می‌سازم چه خوب چه بد.

من نه آدمی هستم که کل وجودم پر از عیب ایراد باشه.نه آدمی هستم که تمام رفتارم مورد پسند همه باشه.من ترکیبی از بد و خوبم.ولی از خودم،راضی هستم.من نه پولدارم،نه فقیر!من عادی هستم.