لـبــخـنـد بزن جانا؛

چه چیز را نهان کرده ای ز نگاهت؟ رها کن غم و غصه را لـبــخـنـد بزن جانا؛

اشک های زیبایت که مانند دریا بود! چشمانت که رنگ آسمان بود؛ با غم ات وداع کن جان جانان! چو باد زود گذر اند آنان.

ماه من! زندگی بسی سخت است ولی لبخندت غلبه میکند بر روی تاریک جهان!

شکوفا شو همچو گل! غصه هایت را رها کن نور چشمم! لـبــخـنـد بزن جانا؛

شیرینی تو زندگی را روشن تر کرده است. نگاهت پر از شوق و چشمانت یک تبسم بود! چه شد که اینگونه شدی جانا؟

جهان محو لبخندت شدند! لبخند شیرین ات، دنیا را زیباتر کرده است؛ از غم هایت نترس! آنان از وجودت هستند؛