تماما توصیف

‌ ‌ ‌‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

..حال خوشی نداشت.در جعبه جادویی اش به دنبال چیزی می‌گشت.چیزی که بتواند حالش را بهتر کند؛اما فایده ای نداشت..چون هر ماده ای که در جعبه اش پیدا می‌شد به "مولفه اصلی" احتیاج داشت.برای اینکه اثر خود را بگذارند باید با مولفه اصلی ترکیب می‌شدند..که اکنون،همه چیز داشت غیر از مولفه اصلی.

خوب میدانست که در این شرایط باید بیخیال جعبه و محتویاتش می‌شد؛چون حتی اگر شرایط استفاده‌شان را هم داشت..حداقل اکنون..تمامی‌شان مانند مسکن بودند،هیچکدام این درد را "دوا" نمی‌کردند. خوب میدانست که باید به دنبال درمان برود..ولی چیزها و کارهایی که وضعیت او را به "درمان شده" تغییر می‌داند..اصلا در نظرش خوشایند نبودند..

باید از کوه بالا می‌رفت.باید سعی می‌کرد ذهنش را بار دیگر پاکسازی کند.باید چندین کتاب را از نو می‌خواند.باید برای آزمون آماده می‌شد..انجام اینها او را درمان می‌کردند؛اما عجیب بود..با اینکه به این راه اعتماد داشت اما رغبتی برای انجام در او دیده نمیشد‌.انگار که بگوییم او یک دیابت زنده است.نسبت به انسولین مقاومت نشان می‌دهد.

..گمان کردی در مورد چه کسی سخن می‌گویم؟یک شاگرد جادوگر که با مانا و گیاه های دارویی و سمی سروکار دارد؟ یا حتی جوانی که غیر منتظره یک روز کنار خانه شان یک جعبه سحرآمیز پیدا کرده و در موردش به هیچکس چیزی نگفته؟

نه.اگر اینطور فکر کردی پس..گولت زدم.

اینها تماماً توصیفی از احوال یک دانش آموز یا دانشجو -نامش را هر چه میخواهی بگذار- است..بیا و به دل نگیر که شاید سرت را شیره مالیدم..نکته مهم این است که..نگاه کن..چیزی چنان ساده و عمومی چطور می‌تواند این چنین غیر معمول،جالب و حتی عجیب به نظر برسد.و اگر از خود بپرسیم چرا چنین چیزی رخ می‌دهد..من که گمان می‌کنم این راهکاری است برای گریز از"محاصره ی عادی ها".