من و دنیای هنر

داستانی کوتاه از استقلال، هنر و تیمی سه نفره که یاد گرفت چطور در برابر طوفان‌ها قد علم کند و بدون تکیه به دیگران، قهرمان زندگی خودش باشد. بزن اسلاید بعدی←←←

اردیبهشت ۹۲ برای من شروع یک مسیر خاص بود. از همان ابتدا یاد گرفتم که زندگی همیشه طبق نقشه پیش نمی‌رود. مادرم در همان روزهای اول و پدرم دو سال بعد، راهشان را از دنیای من جدا کردند و به آسمان رفتند. این تمام چیزی است که از گذشته با خود آورده‌ام؛ یک وداع زودهنگام که به من یاد داد برای ایستادن، باید قبل از هر چیز به پاهای خودم تکیه کنم.

بعد از آن روزها، دنیای من در یک خانه‌ی پر از آرامش خلاصه شد؛ جایی که من و دو برادرم یاد گرفتیم چطور برای هم کوه باشیم. وقتی بقیه راهشان را از ما جدا کردند، ما یاد گرفتیم که خانواده یعنی «ماندن». برادر بزرگترم تکیه‌گاه ماست و برادر دومم هم‌سنگر لحظه‌های من. ما سه نفر ثابت کردیم که قدرت در تعداد نیست، بلکه در قلبی است که برای هم می‌تپد.

اسلاید ۳: استایل و قضاوت‌ها مشکی برای من فقط یک رنگ نیست، زرهِ من است. خیلی‌ها در مدرسه استایل دارک یا سکوت من را اشتباه قضاوت می‌کنند، اما من یاد گرفته‌ام که به جای بحث کردن، با موفقیت‌هایم جواب بدهم. من یک آرمی هستم و یاد گرفتم که حتی در دلِ تاریکی هم می‌شود درخشید. قدرتِ واقعی من در نت‌های پیانو و خطوط نقاشی‌ام مخفی شده است.

(راستی از این به بعد نقاشیام رو اون بالا می‌زارم) اسلاید ۴: نبض زندگی در خانه روزهای ما در این خانه با استقلال کامل می‌گذرد؛ از همکاری در کارهای خانه تا صدای تمرین پیانوی من که فضا را پر می‌کند. ما شاید از نظر بقیه تنها باشیم، اما در واقع یاد گرفتیم که چطور بدون نیاز به ترحمِ دیگران، دنیای خودمان را بسازیم. استقلال، قشنگ‌ترین دارایی ما در این خانه‌ی کوچک است.

من یسنا هستم؛ دختری که یاد گرفت از جای خالی‌ها، انگیزه‌ای برای پرواز بسازد. این ولاگ را برای تمام کسانی نوشتم که فکر می‌کنند تنهایی یعنی ضعف. یادت باشد: «تو قهرمانِ داستانی هستی که خودت می‌نویسی.»