اگر به جای سیب درخت روی نیوتون می افتاد!

همه ی ما وقتی از فشار درس فیزیک خسته شدیم،با خودمون گفتیم:خدایا!کاش به جای سیب درخت روی نیوتون می افتاد و حجم کتاب فیزیک_اگه فیزیکی باقی میموند_از نصف اینی که هست کمتر میشد.اما اگه واقعا این اتفاق می افتاد...

فکر کن زمان به عقب برگرده و تو با تبر تنه ی درختو سست کنی که وقتی نیوتون زیرش بشینه با یه هول کوچولو بتونی به آرزوت برسی و دعا های اینهمه آدمو برآورده کنی .اون وقت چه اتفاقی می افته؟؟؟

آسمان بی‌تفاوت: آسمان به طرز عجیبی ساکت شد. ماه همچنان به دور زمین می‌چرخید، اما هیچ‌کس نمی‌دانست چرا. اخترشناسان اروپایی همچنان با دقت مدار سیارات را ترسیم می‌کردند، اما این ترسیم‌ها شبیه نقشه‌های یک گنج بود که کلید آن گم شده باشد. همه می‌دانستند که یک رابطه ریاضی بین حرکت سیارات وجود دارد (به لطف کپلر)، اما آن نیروی جادویی نامرئی که همه را سر جایش نگه داشته بود، یک راز باقی ماند.

مهندسان سرگردان: انقلاب صنعتی در راه بود، اما مهندسان مکانیک مانند بچه‌هایی بودند که بهترین قطعات لگو را دارند اما دستورالعمل ساخت را ندارند. آنها می‌توانستند پل بسازند، اما نمی‌توانستند با اطمینان محاسبه کنند که تحت یک بار مشخص، پل دقیقاً چقدر تاب می‌خورد. آنها درگیر حدس و گمان‌های پیچیده در مورد “نیرو” بودند.

گالیله در جایگاه اسطوره: گالیله به عنوان تنها پدر فیزیک باقی ماند. مردم می‌گفتند: “آه، گالیله آنقدر خوب بود که توانست توپ‌ها را به حرکت درآورد، اما نتوانست بفهمد چرا ستاره‌ها به زمین حمله نمی‌کنند!”

فقدان دینامیک دقیق: بدون قانون دوم نیوتن (F=maF=maF=ma)، آنها نمی‌توانستند به درستی محاسبه کنند که برای تولید نیروی لازم برای کشیدن یک واگن سنگین، پیستون باید چه شتابی داشته باشد و چه مقدار انرژی هدر می‌رود.

حالا وضع دانشمندان دیگر چه بود؟

اخترشناس ارشد با ناامیدی به تلسکوپ نگاه می‌کند: «من دوباره محاسباتم را چک کردم! زحل باید اینجا باشد، اما در آنجاست! این منطقه فضا، به وضوح معیوب است. احتمالاً یک ابر گازی نامرئی، زحل را هل می‌دهد. بیایید یک نظریه جدید درباره “ابر نامرئی” بنویسیم و سعی کنیم آن را اندازه‌گیری کنیم!

در یک کافه شلوغ، دو دانشمند با حرارت بحث می‌کنند: «ببین رفیق، حرکت توپ در مسیر سهمی شکل است؛ این را گالیله به ما نشان داد. اما چه نیرویی باعث می‌شود که در نهایت به زمین برسد؟» دانشمند دوم، که یک دست خود را به علامت تأسف بر پیشانی گرفته، پاسخ می‌دهد: «این فقط یک میل ذاتی به پایین است، آقای اسمیت! هر جسمی دوست دارد به مرکز زمین برسد. مانند پسری که دوست دارد پیش مادرش برگردد!» صدای خنده از گوشه دیگر اتاق می‌آید: «اما اگر این میل ذاتی است، چرا ماه به زمین سقوط نمی‌کند؟ چرا ماه همچنان به دور ما می‌چرخد؟ این یک میل است که نتوانسته به خواسته‌اش برسد؟» همه ساکت می‌شوند. آن‌ها قوانین حرکت را می‌دانند، اما نمی‌توانند آسمان را به زمین وصل کنند. آنها یک کلید کم دارند و آن کلید، نیوتن بود.

اگر آرزوی ما برآورده شود،بر خلاف انتظاراتمان اتفاقات خوبی در پیش رویمان نخواهند بود!