آرشــہ‌ے تنـهایــے؛

دسـت‌نوشـتہ‌هـایـے کـہ دستـت ࢪا نمـیگـیࢪد؛ مقـصد اول؛

صدای تنهایی من، سدها فرسنگ‌ بین من و تو مانع انداخته‌اند و نگاهت تا جاده‌ی غم‌آلود دلم کشیده نمی‌شود و به چشم آغوش کشد کودک گریان روحم را.

ویلونیست محسور من، صدای غلیظ و طنین تلخ نواختنت مرا در مرداب شیرین نگاه اندوه‌گونه‌ات به آغوش خود دعوت می‌کند. آرشه‌ی تنهایی‌ات روی قلبم نواخته میشود و درد است به گوش جهانیان ناشنوا میرسد.

مرد من، کنون نمیدانم در کدام سرزمین از ذهنت زیست میکنی و چه کشوری در حال حاضر مقصد خلوت‌های توست. تو این قلم بوسیده شده به دلتنگی را نه خواهی به چشم خود لمس کنی و در تنگنای خالی از سکنه‌ی ذهنت بخوانی.

امضاء: کسی که نوشته‌هایش نشان‌اش قلب توست!