«از رودکی تا رپ خیابانی: سیر تحول هنر ایرانی»

🏛️ از رودکی تا حافظ: آغاز هنر کلامی ایرانی - رودکی سمرقندی (قرن ۴ هجری) را پدر شعر فارسی می‌دانند؛ او با زبان ساده و موسیقایی‌اش، شعر را به دل مردم برد. - در دوره‌های بعد، فردوسی، سعدی، حافظ و مولوی هر یک با سبک خاص خود، شعر را به ابزاری برای حکمت، عرفان، و نقد اجتماعی تبدیل کردند. - موسیقی نیز در کنار شعر رشد کرد؛ از نغمه‌های باربد در دربار ساسانی تا دستگاه‌های موسیقی ایرانی در دوره صفوی و قاجار.

هنر در خدمت معنا: از خوشنویسی تا نگارگری - با ورود اسلام، هنر ایرانی نه تنها از بین نرفت، بلکه با مضامین توحیدی و عرفانی غنی‌تر شد. - خوشنویسی، معماری اسلامی، نگارگری و تذهیب، جلوه‌هایی از این تحول بودند که زیبایی را با معنا درآمیختند. - هنر ایرانی در این دوره، بیشتر به سمت نمادگرایی، هندسه مقدس، و بیان غیرکلامی رفت.

دوران معاصر: از نقاشی تا سینما - در قرن بیستم، با ورود مدرنیسم، هنرمندان ایرانی مانند کمال‌الملک و بعدتر فرامرز پیلارام و **سهراب سپهری**، هنر را با فرم‌های جهانی آمیختند. - سینما، تئاتر، و هنرهای تجسمی به رسانه‌های جدیدی برای بیان دغدغه‌های اجتماعی و فردی تبدیل شدند.

رپ خیابانی: صدای نسل جدید - از دهه ۱۳۸۰ به بعد، رپ فارسی به عنوان یک فرم هنری نوظهور، صدای اعتراض، هویت، و تجربه زیسته نسل جوان شد. - هنرمندانی مانند یاس، هیچکس، و بهرام با استفاده از زبان خیابانی، شعر را به خیابان‌ها آوردند—جایی که رودکی شاید هرگز تصورش را نمی‌کرد. - این سبک، ادامه همان سنت نقد اجتماعی و بیان فردی است، اما با زبان و ریتمی تازه.

هنر ایرانی، همیشه در حال تغییر بوده، اما هیچ‌وقت از ریشه جدا نشده. از رودکی تا هیچکس، از قصیده تا بیت، از دربار تا خیابان… این مسیر، نشان می‌دهد که هنر، زنده است. و ما، هنوز روایت‌گر زیبایی و درد هستیم.