تو فقط یک نفر نیستی...تو مجموعه ای از نسخه های خودتی

شاید فکر کنی فقط یه نفری، ولی واقعیت اینه که تو هزار تا "خود" مختلف تو وجودت داری. این مقاله یه آینه‌ست، واسه دیدن همه‌ی اون نسخه‌هایی که خودت هم فراموششون کردی…

تا حالا شده با خودت خلوت کنی و احساس کنی… خودت نیستی؟ یا بهتر بگم، نمی‌دونی دقیقاً کی هستی؟ شاید دلیلش اینه که تو فقط یه نفر نیستی. تو یه مجموعه‌ای از "من‌"هایی هستی که گاهی با هم می‌جنگن، گاهی با هم حرف نمی‌زنن… و بعضیاشون هنوز ناشناخته‌ن.

اون‌جایی که باید خودتو «جا بدی» توی یه قالب آماده. سر کلاس نشستی، دست بالا نمی‌کنی چون فکر می‌کنی همه نگات می‌کنن. یا برعکس، الکی می‌خندی، چون حس می‌کنی باید اجتماعی باشی. نسخه‌ای از تو که می‌خواد دیده بشه، ولی فقط به شکلی که «مقبول» باشه. اون خودی که خیلی وقتا با خود واقعی‌ت فرق داره… ولی برای زنده موندن توی فضای رقابتی مدرسه، مجبور می‌شی بهش تکیه کنی.

خونه جاییه که دیگه مجبور نیستی نقش بازی کنی… یا حداقل اینطوره فکر می‌کنی. ولی حتی اون‌جا هم یه نسخه‌ی خاص از تو زندگی می‌کنه. یه نسخه که خسته‌ست، زیادی حرف نمی‌زنه، زود می‌رنجه یا از همه فاصله می‌گیره. گاهی اون نسخه بی‌صداست، فقط تو ذهنش جیغ می‌زنه. گاهی با یه خوابِ طولانی، با یه گوشی خاموش، با یه درِ بسته، خودشو نشون می‌ده. نسخه‌ای که شاید ضعیف‌ترین باشه، ولی واقعی‌ترینه.

آدمای دورمون ناخودآگاه از ما یه نقش می‌خوان. بعضیا دوست دارن «خنده‌دار» باشیم، بعضیا «پشتیبان»، بعضیا «آروم». و ما هم کم‌کم تبدیل می‌شیم به چیزی که اونا می‌خوان… نه چیزی که خودمونیم. شاید تو جمع رفیقات پرحرفی، پرشوری، پرخنده‌ای… ولی اون لحظه‌ای که تنها می‌شی، اون ماسک از صورتت می‌افته. و می‌فهمی اون نسخه‌ی تو، فقط یه نقشه بوده برای تنها نموندن.

اینجا همه چیز «ویرایش‌شده» است. احساسات، افکار، حتی زندگی. یه استوری، یه کپشن، یه عکس… همه برای ساختن اون نسخه‌ای از توئه که دوست داری بقیه باورش کنن. ولی خودت چی؟ کسی که پشت صفحه‌ست، کسی که می‌نویسه و پاک می‌کنه، کسی که تظاهر می‌کنه "حالشه خوبه"... اون نسخه شاید از همه تنهاتره. چون فقط «برای دیده شدن» زنده‌ست، نه برای «درک شدن».

اون منِ خیالی که گاهی می‌بینی‌اش وقتی آهنگ گوش می‌دی… اون که همه‌چیو بلده، حرفاش همیشه به‌موقعه، هیچ‌کس ازش بدش نمیاد، گاهی قهرمانه، گاهی محبوب، گاهی حتی نامرئی. اون نسخه ممکنه فقط یه رؤیا باشه… ولی بخش جدانشدنی از توئه. اونیه که بهت امید می‌ده، یا داغ دلتو تازه می‌کنه. تو باهاش زندگی نمی‌کنی، ولی خیلی وقتا… براش زندگی می‌کنی.