کتاب های پاره و پراکنده

⋘ Pʟᴇᴀsᴇ ᴛʀʏ ᴀɢᴀɪɴ ʟᴀᴛᴇʀ ⋙

این برگه‌های پراکنده در خیابان، برگه‌هایی‌ست که دانش‌آموزان بعد از پایانِ مدرسه با پاره‌کردنِ کتاب‌های درسی خوشحالی‌شان را جشن گرفته‌اند.

ما اگر به یک خوکچه هندی هم غذا بدهیم به‌نشانِ تشکّر بالاوپایین می‌پرد و از شادی جیغ می‌زند، پس با این انسان‌ها چه می‌کنند که در مقابل، کتاب‌ها را از فرطِ شعف و شادی پاره می‌کنند؟ آیا این شکستِ این ماشین‌های غول‌پیکرِ مدرسه و دانشگاه که فقط مصرف‌کنندگانِ بی‌فکر تولید می‌کند و بعد از فارغ‌التّحصیلی هم مثلِ پارازیت به زندگی ادامه می‌دهند نشان نمی‌دهد؟

کودکان از نظرِ ژنتیکی طوری طرّاحی شده‌اند که می‌توانند چندین زبان را همزمان بیاموزند، ولی حتّی یک جمله‌ی نسبتاً آسانِ عربی و انگلیسی هم نمی‌توانند مکالمه کنند و حتّی نمی‌توانند شنا کنند یا آتشی روشن کنند! مدرسه برای یادگیریِ علم و مهارت و درکِ زندگی است یا برای رقابت بر سرِ نمره‌ها؟

زندانی و حبس طولانی‌مدّت در چهاردیواری‌ها در نخستین ساعاتِ بیداری اختلالاتِ شناختیِ دانش‌آموزان را در درازمدّت تشدید می‌کند. در مدرسه به آن‌ها گفته شده ارزشِ واقعی‌شان فقط با نمرات سنجیده می‌شود و آنکسی که نمراتِ پایین‌تری دارد نمی‌تواند انسانِ خوب و مفیدی باشد. دانش‌آموزان آن اعتیادی که به اطاعتِ کورکورانه پیدا می‌کنند، حتّی با مطّلع‌شدن از اشتباه‌بودنِ چیزی باز هم وفادارانه آن اشتباه را تکرار می‌کنند.

این‌ها هزینه‌های عاطفی و روانی است که خرج می‌شود و در نهایت با پاره‌کردنِ کتاب خاتمه می‌یابد. این هم مسأله‌ی اصلاحِ مدرسه نیست، بلکه ویران‌کردنِ این شکنجه‌گاه‌ها برای همیشه و جایگزینی با سیستم‌های آموزشیِ دیگری‌ست که کسی را به‌خاطرِ یادگیری گروگان نگیرند، زیرا مدارس برای این طرّاحی شده‌اند تا به آن‌ها یاد دهند طبیعت‌شان را انکار کنند و استعداد و علائق‌شان را نادیده بگیرند. این آسیبی که مدارس به طبیعتِ آدم‌ها وارد می‌کند با هیچ واژه‌ای جز جنایت قابلِ توصیف نیست.