اشعار ناب لسان الغیب، حافظ شیرازی

نه عمر خزر بماند نه ملک اسکندر نزاع بر سر دنیی دون مکن درویش

کیست حافظ تا ننوشد باده بی آواز رود عاشق مسکین‌چرا چندین تجمل‌بایدش

چو بید بر سر ایمان خود میلرزم که‌دل به‌دست‌کمان‌ابروییست‌کافر‌کیش

کاش که در قیامتش، بار دگر بدیدمی آنچه گناه او بود، من بکشم غرامتش