‌ بہ بآد میگم ټآ صبح بخۅںہ ‌ ‌

کسی از درد کشیدنش نشنیده بودکسی داستان زندگیش را نمیدانست‌فقط چیزی درونش وجود داشت که اجازه نمیداد زندگی کندزندگی به کامش تلخ کرده بود و خسته‌بود در سرنوشتش چیزی به نام خوشبختی وجود نداشت او محکوم به درد کشیدن بود خوب میدانست که جایی در دنیای هیچکس نداردودنیای تاریک خودش‌را ساخته‌بوددنیایی‌که‌آرامش‌داشت‌به دور‌ازآدمابوددنیایش‌درسیاهی‌غرق‌بود هر‌کسی‌واردش‌میشد‌میتوانست‌مرگ‌را به‌معنای‌واقعی تداعی‌کندبرایش‌زیبابود که‌تنها‌بوددر دنیایی‌که‌کسی‌دوستش نداشته‌باشد‌زندگیش‌رابسازد