وقتی سریال دقیقا به همون صحنه‌ای می‌رسه که ازش ۱۲۷۹ تا ادیت دیدی:

بنده در 20 سالگی درحال رقابت کردن با هم سن‌های بابام:

ضربه‌ی کوچیکی که به احساساتم خورده.

جوری که دلم می‌خواد دنیا رو آب ببره منو خواب:

ایده آل ترین سبک زندگی ای که بهش دست یافتم:

فردای روزی که کلی از پوستت تعریف کردن.

بنده در حال آرزو کردن اینکه کاش اون چیزی که می‌خوام بشه چون اگه نشه من تموم می‌شم.

بنده وقتی ویتر میپرسه چی میل دارید:

عموپورنگ داره تبدیل به مایکل جکسون میشه

بنده هر باری که از اجتماع برمی‌گردم به غارم:

وقتی بچه فامیلو مثل سگ میزنی و صدای قدم های مامانشو میشنوی:

که ‌آسمون همه جا یه رنگه؟ ‌ای آدم ساده.

‌من در حال دفاع کردن از کسی که ۱۱ بار بهم خیانت کرده:

+ کشف چندین بیماری جدید توسط متخصصان

وقتی اول صبح آب دهنتو قورت میدی و گلوت یه حسی میده که نباید بده ( سرما خوردی):

من در حال گوش دادن به ویسای دوستم تا بازم در آخر کار خودمو انجام بدم:

بنده ظاهرا وقتی که بعد کلی استاک، اون قطعه گمشده پازل رو پیدا کردم: ( باطن داغون شد)

حرکت بعدی قطعا سس زدنه.

وجود پول در زندگی: 0 وجود مغز در زندگی: 0 وجود عشق در زندگی: 0 وجود آینده در زندگی: 0 (همچنین بنده وقتی تایم خوابم فرا می‌رسه)

وقتی تیکه آخر رانی در نمیاد :

خانوادم برن یه دختر دیگه رو پیدا کنن بهش افتخار کنن من افسردم و خوابم میاد.

‌به عقیده ی من « قدردانی از وجود یک انسان » زیباترین نوع عشق ورزیدن به حساب میاد .

‌وقتی اون پسره قبول نکرد پیراهن بپوشه و منم از خاله بازیم پرتش کردم بیرون💝.

بنده درحال قدم زدن در دریای حماقت.