شخصیتت رو با یک شعر توصیف کن

گهی خندان؛ گهی گریان؛ گهی چون ابر سرگردان گهی عاقل تر از عاقل، گهی نادان تر از نادان

تن آدمی شریف است به جان آدمیت نه همین لباس زیباست نشان آدمیت

چون قصهٔ آن صخره که از صحبت دریا جز سیلیِ امواج نبردست نصیبی

به من میگن بتمنی-

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست به حلاوت بخوم زهرکه شاهد ساقیست به ارادت بکشم درد که درمانم از اوست.

نفسم شعر و تنم شعر و روانم شعر است من اگر شعر نباشد به خدا میمیرم

چشمانم آرام است، دریایی از سکوت اما درون موجی‌ست، طوفانی از هیاهو دختر دی‌ماهی، سردی و گرمی به هم آمیخته نقاش لحظه‌هایی، که دنیا را می‌آرایی گاهی سکوت محضی، گاهی طوفان ناگهان در سینه‌ات جهانی ست، هم آرام و هم پریشان

دنیا تمام میشود بخند لبخند بزن مخور غم تا مباشی پر از غصه تو