اشعار زیبا ³

دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم __ با کافران چه کارت گر بت نمی پرستی

سلامی چو بوی خوش آشنایی ___ بدان مردم دیده ی روشنایی

رفیقان چنان عهد صحبت شکستند که گویی نبوده است خود اشنایی

آن لعل سخن که جان دهد مرجان را بی‌رنگ چه رنگ بخشد او مرجان را

مایه بخشد مشعلهٔ ایمان را بسیار بگفتیم و نگفتیم آن را

‌‌‌‌‌‌‌‌‌مایه بخشد مشعلهٔ ایمان را بسیار بگفتیم و نگفتیم آن را

آن وقت که بحر کل شود ذات مرا روشن گردد جمال ذرات مرا

زان می‌سوزم چو شمع تا در ره عشق یک وقت شود جمله اوقات مرا

‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌