نگهبان آبی پارت ۲۷ ( بیل کمکم کن )

اگه تونستین تحمل کنین ،، صبر ایوب داشتین ،، خب بدونه وقت تلف کردن بریم سره داستان ،، ولی بگم اگه هرکاری کردم براش نقشه دارم پس اینقدر منو اینجوری نبینین الکی یکاری کنم ،،،، خب بریم ببینیم داستان از چه قراره ،، بریم ببینیم .

بیل : کیل ،، متأسفم باید اینکار رو بکنم . کیل : اما تو خودت میدونی چرا اینکار رو کردم . بیل : من دیگه بهت اعتماد ندارم پس بهتر زندانی بشیـ... بیل خواست کیل رو دوباره زندانی اما دو دل شده بود و نمی تونست همچین کاری بکنه ،، یهو... ویل : کیل سایفر تو زندانی میشی در من . کیل : چی ؟ ،، نه ،، نه... کیل داخل ویل زندانی میشه . بیل : ویل ،، چرا اینکار رو کردی ؟ ،، تو تحمل قدرت خشمه کیل رو نمی تونی داشته باشی . ویل دسته بیل رو میگیره . ویل : بیل ،، تو چندین سال مارو تحمل کردی ،، حالا نوبته منه حالا برو دنبال دیپر . بیل : ا..باشه . بیل از کلبه میره بیرون تا دنبال دیپر بگرده .

دیپر : اینجا خیلی تحته فشاره ،، نمی تونم...نمی تونم از اینجا برم...به کمک احتیاج دارم ( با درد و ناله ) یکی بهم کمک کنه...یکی..بهم..کمک..کنه... یهو یه مسیر برای دیپر درست شد که یه دروازه باز شد و از اون دروازه یکی اومد بیرون ،، دیپر اونو دید و امیدوار شد ،، اون بیل بود اومد دنبال دیپر . دیپر : بیل... دیپر نمی تونست خوب تعادلش رو حفظ کنه به خاطر همین ابعاد بر رو مثله یه عصا گرفت و داشت میرفت طرفه بیل ،، رسید طرفش ،، اما افتاد پائین که یهو بیل دستش رو دراز میکنه... بیل : دستت رو بده دیپر . دیپر دسته بیل رو گرفت و یهو بیهوش شد ،، بیل اونو بغل کرد و به کلبه برد .

ویل ،، بیل رو میبینه که دیپر بغلشه رفت پیشه شون . ویل : بیل..دیپر انگار... بیل : قدرتش کم شده داخل کهکشان . ویل : باید بهش قدرت کافی رو بدیم تا تبدیل به ذرات نورانی نشه . بیل دسته دیپر رو میگیره و ول نمیکنه . بیل : اون یه بار قدرته خودش رو با ما اشتراک گذاشت تا ازبین نریم حالا نوبت ماعه . بیل قدته خودش رو به دیپر میده ،، ویل هم دسته دیپر رو میگیره و قدرته خودش رو به دیپر میده ،، بیل اونو به اتاقش میبره و میزاره روی تخت ،، بعد گذشته چند دقیقه دیپر بهوش میاد . دیپر : بیل...

بیل محکم دیپر رو بغل میکنه . بیل : حالت خوبه دیپر ؟ . دیپر : خوبم ،، خوبم ،، تو منواز اونجا نجات دادی . بیل : آره . دیپر یهو سکوت کرد . دیپر : حالا کیل... بیل : نگران نباش ما زندانیش کردیم . دیپر : کجا زندانیش کردین ؟ . بیل رو به ویل میکنه . ویل : درون من . دیپر ناراحت شد . دیپر : ویل بیا اینجا . ویل میره پیشه دیپر و دیپر دسته ویل رو میگیره و باهاش همدلی میکنه . دیپر : اگه کمک خواستی به من بگو ،، من درکت می کنم . ویل از همدردیه دیپر لبخند میزنه . دیپر : بیل خیلی ازت ممنونم که نجاتم دادی . بعد دیپر ،، بیل رو بغل میکنه . بیل : کاری نکردم ،، وظیفه م بود .

۲ روز بعد ،، بعد از گذشت ۲ روز بازم انگار همه چیز به حالت عادی برگشت . ویل : وای دیپر ،، خیلی از چند روز پیش تغییر کردی . دیپر : آره ،، آره . بیل : یکم قدت بلندتر از قبل شده ،، درست هم قده ما شدی . دیپر : آره ،، خب زمان داخل کهکشان خیلی متفاوت بود ،، زمان به سرعت میگذشت که ۱ دقیقه اینجا ،، اونجا برابر ۱ میلیون سال اینجاست . بیل : خب نزدیک ۱ ساعت طول کشید پیدات کنم . ویل : وایسا ،، وایسا ،، اگه ۶۰ دقیقه ضرب در ۱۰۰۰۰۰۰ سال بکنیم وای خدا ،، کلی سن میشه . دیپر : کلش میشه ۶۰ میلیون سالم . ویل : ۶۰ میلیون سالهههههه! ،، تو که داری به ما میرسی . دیپر : مگه شما ها چندسالتونه ؟ .

ویل : خب ،، ممکنه داخل دنیای ذهنه بیل سه قلو باشیم ولی سن هامون متفاوته ،، من کوچیکترین شونم فقط ۸۰۰ میلیون سالمه و کیل دومی ۹۰۰ میلیون سال و بیل هم ۱ میلیارد سال که داداش بزرگه ،، وای خدااااااااا گیج شدم یهویی تو الان کوچیکتر از منی . دیپر : آره ،، ولی نگران نباشین دوباره خودم میشم . بیل : اما با زمان نمیشه بازی کرد ،، ممکنه داخل همین سن بمونی . دیپر : نه این قبول نیست من هنوز به ۱۸ سالگی هم نرسیدم بعد شدم ۶۰ میلیون سال . بیل : خب حرف از ۱۸ سالگی شد ،، الان ممکنه اینجا داخل حبس باشی یه چیزایی عوض نمیشه الان اول ماهه مدرسست پس باید درس بخونی . دیپر : من عاشق درس خوندم .

ویل : داداشی . بیل : چیه ویل ؟ . ویل : اگه من بچه کوچیکه بودم و شماها ازیتم میکردین یعنی با دیپر هم می کنین . بیل : معلومه که نه ،، مگه مغز خر خوردم همچین کاری بکنم . دیپر : یه چیزی الان میبل نیست و استن و فورد هم رفتن کی الان مغازه رو اداره میکنه ؟ . بیل : خب روزی یکیمون میریم و مغازه رو اداره میکنیم . بعد یهو صدای در میاد ،، ویل میره در رو باز میکنه ولی هیچکس بیرون نبود ولی یه حباب تناقص بود که داخلش نامه بود ،، ویل نامه رو میگیره . ویل : بچه ها میبل نامه نوشته . دیپر : چی نوشته ؟ . ویل : نوشته مدرسه شروع شده و جای تو هم خالیه .

دیپر : میبل فقط صبر کن از این حبس خونگی خلاص میشم و میام پیشت . ویل : یدونه نامه هم از خانوادت هم فرستاده . دیپر نامه میگیره و میخونه « دیپر عزیزم به نظرت احترام میزاریم و اجازه میدیم پیشه عمو فوردت بمونی امیدوارم اتفاق بدی نیوفته موفق باشی از طرف مامان و بابا » . دیپر : کاش می تونستین حرفم رو باور کنین که قضیه اون چیزی که فکر می کنین نیست ،، ولی حداقل مخالفت نکردن ،، همینش خوبه . بیل : آره . نصفه شب توی اتاق ویل ( اتاق ویل از بیل و دیپر جداعه ) دنیای ذهن .

ویل : ببخشید داداش ،، ولی خودت میدونی بیل سره حرفی که میزنه میمونه . کیل زندانی شده بود و کلی زنجیر دورش بسته بود . کیل : خودم میشناسمش ،، اما تو هم نباید همچین کاری میکردی باید متقاعدش می کردی . ویل : اما کیل... کیل : حالا ( با اعصبانیت ) تو با زندانی کردنه من داخل درونت فقط داری ازیت میشی ،، دیگه باید این رنج اعصبانی بودن رو بکشی اونم تا ابد . ویل میره کناره کیل و اونو بغل میکنه . ویل : هرچقدرم باشه من تحمل می کنم همون طور که بیل کرد .

کیل : خود دانی . ویل : آره خودم میدونم ،، باید برم اما بهت سرمیزنم ،، خداحافظ .