رنگ هایی که دیگر وجود ندارند!

در این پست من ۷ رنگ رو پیدا کردم که دیگه وجود ندارن و به طور خلاصه ناشناخته اند حالا بریم سراغ پست

اولین رنگ: آبی مایا تمدن مایا رنگ آبی عجیبی داشت؛ آبی که روی سفال، دیوار های معاید و حتی احتمالا بدن قربانیان مراسم مذهبی دیده می شد. بعدها تمدن مایا از بین رفت ولی رنگش ماند. آبی مایا از ترکیب خاک رس و رنگ نیل ساخته می‌شد و برخلاف بسیاری از رنگ های طبیعی به سادگی محو نمی شد. حتی اسید ها و حلال ها هم به راحتی نمی‌توانستند آن را نابود کنند. تا اینکه با از بین رفت تمدن های پیشاکلمبی این رنگ نیز ناپدید شد!

دومین رنگ: سفید سربی برای ساختن نور، سرب را قربانی کردند. اگر در نقاشی‌های ورمیر احساس می‌کنید نور از داخل بوم می‌تابد، یکی از رازهایش را باید در یک رنگ سفید جست‌وجو کرد: سفید سربی. این رنگ به نقاشان اجازه می‌داد نورهایی بسازند که هنوز، قرن‌ها بعد، زنده به نظر می‌رسند. اما این نوری هزینه‌بر نبود. رنگدانه‌ای که چنین درخششی می‌ساخت، سمی بود. آن زمان همه می‌دانستند سرب خطرناک است، اما هنر، مثل بسیاری از چیزهای دیگر، گاهی بهای خودش را داشت. هرچند حالا دیگر به این خطر تن نمی‌دهند و تولید آن ممنوع شده است.

سومین رنگ: قهوه ای مومیایی این رنگ را واقعاً از مومیایی می‌ساختند؛ رنگی محبوب در میان نقاشان پیشارافائلی. مومیایی‌ها را آسیاب می‌کردند و با مواد دیگری مخلوط می‌کردند تا رنگی گرم و گوشتی بسازند. اما یک مشکل وجود داشت: مومیایی‌ها بالاخره تمام شدند. مدیر یک کارخانه رنگ در سال ۱۹۶۴ درباره آن گفته بود: «شاید چند دست‌وپا جایی داشته باشیم، اما برای ساختن رنگ بیشتر کافی نیست.» و این‌گونه یکی از عجیب‌ترین رنگ‌های تاریخ هنر ناپدید شد.

چهارمین رنگ: لاجورد وقتی آبی از طلا گران‌تر بود... قرن‌ها پیش، برای ساختن زیباترین آبی نقاشی، باید اول یک سنگ را می‌شکستند: لاجورد. این سنگ از افغانستان می‌آمد و برای ساخت رنگدانه آسیاب می‌شد. در رنسانس، این آبی آن‌قدر گران بود که نقاشان معمولاً آن را برای مهم‌ترین شخصیت‌های تابلو نگه می‌داشتند: مریم مقدس و عیسی مسیح. به همین دلیل، آن آبی درخشان فقط یک رنگ نبود، بلکه نشانه ثروت، تقدس و شکوه بود. نامش را هم گذاشتند: اولترامارین؛ آبی آن‌سوی دریاها. این رنگ به دلیل قیمت فوق‌العاده بالای آن از جریان هنرهای تجسمی حذف شد. اما هنوز هم به قیمت بسیار بالا در بعضی فروشگاه‌ها وجود دارد

پنجمین رنگ:زرد هندی راز این زرد درخشان، جایی غیرمنتظره بود... سال‌ها کسی نمی‌دانست زرد هندی از کجا می‌آید. تا اینکه رازش فاش شد: این رنگ از ادرار گاوهایی به دست می‌آمد که در هند، فقط با برگ انبه و آب تغذیه می‌شدند. روش تولید رنگ به حیوانات آسیب می‌زد، بنابراین تولیدش ممنوع شد. تا سال ۱۹۰۸، زرد هندی تقریباً ناپدید شده بود.

ششمین رنگ:ارغوانی صوری راز این رنگ باشکوه اما چندان باشکوه نبود؛ از ترشحات یک حلزون شکارچی دریایی ساخته می‌شد. برای تولید مقدار کمی از رنگ، هزاران حلزون باید نابود می‌شدند. همین باعث شد ارغوانی صوری آن‌قدر گران شود که تقریباً فقط پادشاهان و قدرتمندان توانایی استفاده از آن را داشته باشند. و عجیب‌تر اینکه می‌گفتند نور خورشید رنگش را خراب نمی‌کند و حتی آن را زیباتر و درخشان‌تر می‌سازد. شاید به همین دلیل بود که این بنفش، خیلی زود تبدیل شد به رنگی که همه می‌خواستند داشته باشند، اما تقریباً هیچ‌کس نمی‌توانست هزینه‌اش را بپردازد.

و آخرین رنگ: سبز شیله رنگ سبزی که می‌توانست شما را بکشد! در قرن نوزدهم، این سبز همه‌جا بود: روی دیوارها، روی لباس‌ها، روی شمع‌ها و حتی روی اسباب‌بازی کودکان. سبزی درخشان و خیره‌کننده‌ای که راز زیبایی‌اش یک ماده خطرناک بود: آرسنیک. کم‌کم مردم با لباس‌های سبز بیمار می‌شدند. کودکان با اسباب‌بازی‌های سبز مسموم شدند. کارگران چاپ هم از تماس با آن آسیب دیدند و... حتی درباره ناپلئون گفته شده که شاید آرسنیک موجود در اتاق سبزرنگش در مرگ او نقش داشته باشد.