«در کوچهپسکوچههای تاریکِ ذهن، مرز میان «خیال» و «واقعیت» بسیار نازکتر از تار مویی است. گاهی آدمها از روی تفنن یا کنجکاوی، دریچهای را باز میکنند که بستن دوبارهاش دیگر در توان بشر نیست. آنچه پیش روی شماست، نه یک بازیِ ساده برای پر کردن اوقات فراغت، که دعوتنامهای است امضا شده با جوهرِ ترس و جنون؛ دعوتی به دنیایی که در آن، خندهها در گلو میخشکند، سایهها جان میگیرند و هر قدمِ اشتباه، به قیمت از دست دادنِ عقل و جان تمام میشود. درِ این هزارتوی تاریک باز شده؛ جرأت داری قدم بگذاری یا ترجیح میدهی به خوابِ راحتِ خود ادامه دهی؟»
۱. تخته ویجی (Ouija Board)؛ دروازهای رو به ارواح سرگردان این تخته چوبی معصومظاهر، در حقیقت دریچهای است میان دنیای زندگان و لایههای پنهان عالم اموات. بازیکنان با انگشت گذاشتن روی «پلانشت» (نشانگر)، پرسشهایی را مطرح میکنند که نیرویی نامرئی آن را هدایت میکند. تاریخچه این بازی آکنده از داستانهای واقعی از تسخیر روح، روانی شدن بازیکنان و ارتباط ناخواسته با موجوداتی است که هرگز نباید بیدار میشدند. روایت شده است که گاهی پلانشت بدون لمس هیچ دست زندهای شروع به حرکت میکند و نامهایی ناشناخته را روی تخته هجی میکند. کسانی که به این بازی بیاحترامی کردهاند، از شنیدن صداهای خراشیدگی روی دیوارهای اتاق خوابشان در نیمهشب حکایت کردهاند.
۲. بازی آسانسور (The Elevator Game)؛ سفری به ابعادی دیگر یک آیین شهری برخاسته از تاریکیهای فرهنگ کره و ژاپن. بازیکن باید در یک ساختمان حداقل ۱۰ طبقه، ترتیبی مشخص از طبقات را با آسانسور طی کند. در طبقه پنجم، زنی مرموز وارد آسانسور میشود که به هیچ وجه نباید به او نگاه کرد یا سخنی گفت؛ چرا که او متعلق به این جهان نیست و مقصد نهایی، طبقه دهمی است که در آن دنیایی خالی از حیات و پر از وحشت انتظار شما را میکشد. اگر در طول مسیر وسوسه شوید و سرتان را برگردانید تا به آن زن نگاه کنید، او با چشمان کاملاً سیاه و خالیاش به شما خیره میشود و زمزمه میکند که راه بازگشتی وجود ندارد. در این صورت، آسانسور در هیچ طبقی توقف نخواهد کرد و شما برای همیشه در آن ابعاد تاریک گم میشوید. ( این فقط یک بازی در رایانه است که در زندگی شما اثراتی دارد )
۳. سایلنت هیل ۲ (Silent Hill 2)؛ شاهکار روانشناختیِ عذاب وجدان در میان بازیهای ویدئویی، این اثر همچون کابوسی عمیق و مهآلود رخ مینماید. داستان مردی به نام جیمز است که نامهی همسر درگذشتهاش را در شهر متروک و مهگرفته «سایلنت هیل» دریافت میکند. وحشت در این بازی تنها هیولاهای بدوی نیستند، بلکه تاریکیِ درون روان آدمها، احساس گناه خفه کننده و تجسم عذابهای درونی است که روح بازیکن را ذرهذره میبلعد. حضور مکرر موجودی به نام «کلههرمی» در کوران داستان، نماد بارز تمایل ناخودآگاه شخصیت اصلی به مجازات شدن به خاطر خطاهای گذشتهاش است. هر قدم در این مه غلیظ، پرده از حقیقتی مرگبار برمیدارد که ذهن را تا مرز نابودی و فروپاشی کامل پیش میبرد.
۴. بازی نیمهشب (The Midnight Game)؛ مهمانی با خدای تاریکی یک آیین باستانی و هولناک که در آن بازیکن باید نام و مشخصات خود را روی تکه کاغذی نوشته، قطرهای از خون خود را روی آن بچکاند و در ساعت دقیق بامداد، با در دست داشتن یک شمع روشن در خانه تاریک بچرخد. هدف، فرار از «مرد نیمهشب» است؛ موجودی پلید که در سایهها پرسه میزند و تنها ابزار دفاعی شما، شعلهی لرزان شمعتان است که اگر خاموش شود، روح و روانتان تسخیر خواهد شد. اگر شمع شما خاموش شود، تنها ده ثانیه فرصت دارید تا دوباره آن را روشن کنید؛ وگرنه مرد نیمهشب توهماتی از ترسناکترین خاطراتتان را در ذهنتان زنده میکند تا پیش از رسیدن ساعت سه بامداد، از فرط وحشت قالب تهی کنید. در این مدت خانه سرد میشود و بوی تند گوگرد تمام راهروها را پر میکند.
۵. آمنسیا: فرار از تاریکی (Amnesia: The Dark Descent)؛ سقوط در ژرفای جنون این بازی ویدئویی، تعریف دقیق وحشت محض و ناتوانی مطلق است. در قلعهای تاریک و متروک، قهرمان داستان حافظه خود را از دست داده و در حالی که حتی سلاحی برای دفاع ندارد، باید از دست موجوداتی بدوی و بینهایت ترسناک بگریزد. نکتهی هولناک بازی این است که نگاه کردن طولانیبه تاریکی یا دیدن صحنههای فجیع، عقل شخصیت بازی را زائل کرده و او را تسلیم توهمات مرگبار میکند. برخلاف بازیهای دیگر که در آنها به مرور قویتر میشوید، در اینجا با دیدن هر صحنهی فجیع یا حضور در تاریکی، ضربان قلب شخصیت بالا رفته و کنترل حرکاتش از دست شما خارج میشود. صدای نفسهای سنگین و هقهق گریه او در تاریکی، حس درماندگی مطلق را به استخوانهای بازیکن منتقل میکند.
۶. بازی سه پادشاه (The Three Kings)؛ مکاشفه در ابعاد موازی آیینی که نیازمند تاریکی مطلق، سه صندلی، دو آینه و یک ساعت زنگدار است. بازیکن در نقش «حاکم» روی صندلی اصلی مینشیند و به نقطهای میان دو آینه خیره میشود. در این حالت، ذهن انسان به فضایی ناشناخته پرتاب میشود که در آن موجوداتِ صندلیهای دیگر، پرسشهایی بیرحمانه دربارهی حقیقتِ وجودی شما میپرسند. کوچکترین لرزش دست یا شکستن قوانین، بازگشتی به خانه باقی نمیگذارد. آینههای روبرو بازتابی بینهایت از تصاویر شما ایجاد میکنند که یکی از آنها لبخندی متفاوت با خودتان بر لب دارد و آرامآرام از قاب بیرون میآید. اگر ساعت زنگدار به موقع زنگ نخورد تا شما را بیدار کند، روح شما برای همیشه در میان هزارتوی این آینههای موازی به دام میافتد.
۷. پی.تی. (P.T.)؛ راهروی بیانتهای کابوس اثری کوتاه اما به شدت مهیب و روانگسیخته که در آن بازیکن در یک راهروی بینهایت متصل به یک خانه در حال تکرار گرفتار میشود. هر بار که از درِ انتهای راهرو عبور میکنید، فضا تیرهتر، صداها آزاردهندهتر و حضور شبح زنی به نام «لیسا» به شما نزدیکتر میشود. این بازی چنان تنش روانی بالایی دارد که حتی سرسختترین گیمرها را به زانو درمیآورد. صدای گریه نوزاد از درون سوراخ دیوار و لکههای خون تازه روی در و دیوار، نشان از فاجعهای خانوادگی دارد که در این خانه رخ داده است. در آخرین مراحل، چراغها چشمکزن و قرمز میشوند و سایه لیسا روی دیوار تمام طول راهرو را قفل میکند تا راه فراری باقی نماند.
۸. بازی مانکن (The Mannequin Game)؛ پنهان شدن از چشمهای چوبی یکی از بازیهای پارانورمال مدرن که در آن بازیکن باید در خانهای تاریک، با یک مانکن خیاطیِ بیجان ارتباط برقرار کند. قوانین سختگیرانهای برای شمارش معکوس و مخفی شدن وجود دارد؛ اما وحشت اصلی زمانی آغاز میشود که حس میکنید مانکنِ بیجان، در غیاب نور، دیگر در جای خود ثابت نیست و هر لحظه به شما نزدیکتر میشود. در حین پنهان شدن، اگر صدای جیرجیر پای چوبی مانکن را روی پارکتهای خانه بشنوید، متوجه میشوید که او در حال جستجوی شماست. دست زدن به مانکن در تاریکی مطلق، پوست شما را کرخت میکند گویی که با جسدی سرد و یخزده دست دادهاید
۹. اوتلست (Outlast)؛ فرار از دوزخِ تیمارستان در این بازی، شما در نقش یک خبرنگار شجاع اما بیدفاع، پا به درون تیمارستان متروکه و مخوف «ماتِک» میگذارید؛ جایی که دیوانگانِ آدمخوار و آزمایشهای هولناک ژنتیکی در جریان است. تنها ابزار شما یک دوربین فیلمبرداری با قابلیت دید در شب است که نور سبز و لرزان آن در میان تاریکی مطلق، ضربان قلب هر بینندهای را به شماره میاندازد. با تمام شدن باتریهای دوربین، دنیای شما در تاریکی مطلق فرو میرود و تنها راه، گوش دادن به صدای پای بیماران روانی است که در تاریکی به دنبال گوشت تازه میگردند. جراحیهای عجیب روی بدن زندانیان و راهروهایی که از خون و امعاء و احشا پوشیده شدهاند، صحنههایی به شدت تهوعآور و کابوسوار خلق میکنند.
۱۰. بازی آیینِ کمد (The Closet Game)؛ احضار شیاطین درون کمد تاریک آیینی ساده اما مرگبار که در آن بازیکن با یک کبریت روشن در دست، درون کمدی تاریک مینشیند و جملهای خاص را تکرار میکند. اگر کبریت بلافاصله خاموش شود، یعنی حضوری شرور در پشت سر شماست و اگر در همان لحظه کبریت را روشن نکنید، طبق افسانهها برای همیشه به درون تاریکی کمد کشیده میشوید. هوای درون کمد به مرور سنگین و کماکسیژن میشود و زمزمههای ناشناسی از گوشه و کنار قفسههای لباس به گوش میرسد. اگر جرات کنید و بعد از بازی درِ کمد را باز کنید، لباسهای آویزان به طرز عجیبی بدن شما را در آغوش میکشند و تمایلی به رها کردن شما ندارند.
فرصتتت؟؟؟
عالی بود. من میخوام انجامشون بدم. ولی اینا بازی های کامپیوتری آن یا نه ؟
بعضی هاشون واقعین
بعضی هاشون برای گوشی و کامپیوتر
مثلا ویجی برد یه چالش واقعیه
ساعت ۲ نصفه شب خوندمش.پر واسم نموند
😂
بنده درحال خرید همه موارد چون مرض دارم...
امیدوارم زنده بمونی 😂
ایشالا😂😂
اگه واقعا کسی برایم مهم نبود یکیشون رو انجام میدادم اما خب متأسفانه عزیزانی دارم که برام واقعا مهم هستند نمیخوام با انجام این بازی ها اونا رو به خطر بندازم
شاهکار کردیییی😭🫵🏻💘🛐
مرسییییی قشنگم ❤✨
فداتتت
خیلی خوب بوددددد✨
خسته نباشی💖
قربونت عزیزم ✨🎀
خدا نکنه✨😘
آدم روانی میشه بازشون کنه که
دقیقا
عالییییی بوددددددد🍓🎀🍥🍥
مرسییییییی 🍓✨