گریه ای که کسی ندید

گریه کردم، نه جلوی آینه، نه زیرِ باران، جایی که هیچ‌کس نباشد و حتی سایه‌ام پشتِ در بماند. گریه کردم برای تمامِ حرف‌هایی که در گلویم سنگ شدند و برای تمامِ آدم‌هایی که رفتند بی‌آنکه بفهمند من هنوز همان‌جا ایستاده‌ام.

گریه کردم و اشک‌هایم روی زمین چکیدند اما زمین هم آن‌قدر تشنه بود که هیچ‌کس نفهمید باران آمده است. و بعد چشم‌هایم را پاک کردم، لبخند زدم، و گفتم: «خوبم»— در حالی که تمامِ من زیرِ همان لبخند غرق می‌شد.

و شب که شد، بالش را زیرِ سرم گذاشتم و به دیوار گفتم: «اگر بگویم، می‌فهمی؟» دیوار ساکت بود، مثلِ همه‌ی آدم‌هایی که سال‌ها کنارشان نشستم و هیچ‌وقت صدای شکستنم را نشنیدند. گریه کردم به وسعتِ شهری که خوابیده بود و هیچ‌کس پشتِ پنجره‌ها بیدار نشد. اشک‌هایم روی بالش نقشه‌ی راهی شدند به جایی که هیچ‌کس دنبالم نمی‌آمد.

صبح، آینه پرسید: «چرا چشمانت ورم کرده؟» گفتم: «خواب بدی دیدم.» و آینه که دروغ‌هایم را از برقِ نگاهم می‌خواند، چیزی نگفت. و من دوباره لبخند زدم، قهوه‌ام را خوردم، و در دلِ سینه‌ام گریه‌ای ماند که هیچ‌وقت اجازه‌ی بیرون آمدن پیدا نکرد— مثلِ نامه‌ای که نوشته شد اما هیچ‌وقت به دستِ صاحبش نرسید.