~کجایی،کجایی ای تک محبوب این اهریمن؟!~

دل نگرانم و می نالم از همه چیز؛آه ای محبوبم،تو کجایی‌؟!

کجایی ای دلیل نفس هایم؟کجایی ای واپسین دلیل زنده بودنم؟ کجایی ای اشغالگر خیالم؟ کجایی ای مرهم زخم‌های وجودم؟ کجایی؟...تو کجایی، محبوب من؟

و دنیا را زیر و رو می‌کنم برایت؛ بلکه نشانه ای یابم از وجودت؛ آن وجود شیرین و دل انگیزت؛ محبوب من... اما افسوس!افسوس که تو رفته ای و باز نمی‌گردی و حال، من مانده ام و کوله باری از خاطراتت محبوب من...

کاش می‌شد تک تک واپسین نشانه‌های وجودت را در آغوش کشم و در گوشه آن ذهن گناهکار و خطاکار خود محبوس نمایم و دیواری دورش کشم؛بلکه روزگاری بیایی و دگر آن اشغالگر خیال رویاهایم نباشی؛ به صورتت بنگرم و بالاخره نفسی راحت کشم؛ نفسی از ته دل... نفسی آسوده‌... فریاد سرکشم. ای مردم، ای مردم!مژده دهید که اشغالگر خیال این اهریمن بازگشته...!

اما کس چه می‌داند از درد وجود من؟ اما کس چه می‌داند که این اهریمن از چه می‌نالد؟ از چه می‌نالد و از چه، سر بر زانو آورده و فریاد می‌کشد؛فریادهایی خامُش و از ته دل... فریادهایی برای آن کس که رفته و دگر باز نمی‌گردد...فریادهایی که گویای اینند که این اهریمن، دیگر چشم جمال او نمی‌دوزد؛ دیگر هیچگاه مجالی برای غرق شدن در آتش نفس‌هایش پیدا نمی‌کند...

آری، آری!این اهریمنی که من باشم و بس، خود می‌داند که تو، تو ای اشغالگر خیالش، رفته ای و دگر، باز نمی‌گردی؛ با این حال، این اهریمن، آرزوی شیرین برگشتت را در سر دارد؛ روز و شبش را با غرق شدن در خیال تو و برگشتت، سپری می‌کند؛اما... اما مگر آرزوی محال داشتن جرم است؟! اگر اینگونه است، این اهریمن میخواهد مجرم‌ترین مجرمان باشد؛ مجرمی به جرم غرق شدن در خیال تو و چشمانت.

آری، آری!این اهریمنی که من باشم، مجرمیست درهم شکسته و غرق در خیال تو چشمانت؛ با این حال،هیچگونه هراسی از آینده خود ندارد؛او نیز به خوبی می‌داند که آینده‌اش تویی، سرآغاز و سرانجامش تویی...! اما،اما تو که رفته ای و دیگر به آغوش این اهریمن باز نمی‌گردی...

اما تو رفته ای و این اهریمن،دیگر مجالی برای غرق شدن در چشمان اقیانوسی ات ندارد؛ این اهریمن، دیگر از آتش شعله نفس‌هایت سیراب نمی‌شود... چه حیف! چه حیف ای محبوبش، ای محبوبش،ای محبوبش...چه حیف، ای تک محبوب این اهریمنِ دلباخته تو و چشمانت...