~به کدامین گناه؟~

*تنها جهت خالی نماندن*

به کدامین گناه؟به راستی، به کدامین گناه؟به کدامین گناه بود که این منِ توخالی، شیطانی شدم این چنین بی‌وجدان؟ شیطانی شدم توخالی و بی پیکر؛این منِ ساده و آرام،کی شد شیطانی اینچنین پوچ و بی وجدان ؟

به کدامین گناه؟به کدامین گناه بود که این انسان،چنین شیطانی شد؟ به کدامین گناه بود که پا گذاشتم به این دنیای پوچ‌ و توخالی؛جایی که هر دم فریاد سر دهم،ضجه زنم تنها برای لحظه ای دگر آرامش؛ آرامشی که چون آب روان از دستانم در میرود؛از میان انگشتانم در می‌رود و من خیره،چشم میدوزم به آخرین ذراتش که در آن سیاهچاله بی انتها می افتند؛تمنا میکنم،تقلا میکنم و دست و پا میزنم تنها برای گرفتن آخرین ذراتش،تا جایی که خود نیز،در آن چاله افتم و راحت شوم از این زندگی پوچ و توخالی...

شاید به گناه این که زنده ام،یا به گناه شیطان بودنم؟ اما ازکی تا به حال،خودم بودن شده یک گناه؟ من شیطانم و هر کاری کنم چیزی جز یک شیطان نیستم؛مگر‌خودم بودن،گناه است؟!

گمان نمی‌کنم که اینگونه باشد. آخر،مگر خودم بودم یک گناه است؟! من یک شیطانم و هر کاری هم که کنم، نمی‌توانم تغییرش بدهم؛یک شیطان هرچه هم که کند، یک شیطان است؛همین و بس‌. نمی‌تواند از وجود خود دست بکشد. آیا حا،ل باید، باید اینگونه سزای شیطان بودنم را ببینم؟آیا تنها گناه من این است؟!