پسرک مو مشکی من ۸

پارت قبلی لایک و ویوش کمتر از بقیه پارت ها کمتر بود امیدوارم از این یکی پارت حمایت کنید قشنگا😉✨️

پنج روز گذشته بود. پنج روزی که بیشترشون صرف بررسی قرارداد، جمع‌آوری اطلاعات و هماهنگی با بخش‌های مختلف شرکت شده بود. اون‌قدر سرم شلوغ بود که تقریباً فرصت نمی‌کردم به چیز دیگه‌ای فکر کنم؛ یا حداقل این چیزی بود که سعی داشتم به خودم بقبولونم. تا اینکه پنجشنبه‌شب، مامان موقع شام خبر داد که برای شام جمعه به خونه‌ی عمو دعوت شدیم. همون عمو و خانواده‌ای که سال‌ها بود بخشی از خاطرات کودکی من رو تشکیل می‌دادن. و البته، ویلیام. ویلیام هاثورن. با شنیدن اسمش، برای لحظه‌ای قاشقم رو توی دستم متوقف کردم. مامان که متوجه مکثم شده بود، پرسید: «سوفیا؟ چیزی شده؟» سریع به خودم اومدم و سرم رو تکون دادم. +نه، هیچی. فقط یادم نبود این هفته قراره بریم خونه‌ی عمو. مامان لبخندی زد و دوباره مشغول غذا خوردن شد. من هم سعی کردم به گفت‌وگوی پدر و مادرم درباره‌ی برنامه‌ی فردا گوش بدم، اما حقیقت این بود که اصلاً حواسم به حرف‌هاشون نبود.

غروب جمعه، ماشین جلوی دروازه‌ی بزرگ و آهنی خونه‌ی عمو متوقف شد. خونه‌ی عمو همیشه یکی از زیباترین خونه‌هایی بود که دیده بودم؛ ساختمونی بزرگ با نمای سنگی روشن، پنجره‌های بلند و باغی سرسبز که چراغ‌های کوچیک کنار مسیر ورودی، زیبایی خاصی بهش می‌دادن. از مسیر سنگ‌فرش‌شده گذشتیم و وارد ساختمون شدیم. هنوز درست کفش‌هام رو درنیاورده بودم که صدای گرم زن‌عمو از سمت سالن بلند شد. _بالاخره رسیدین! منتظرتون بودیم. مامان به استقبالش رفت و بعد از احوال‌پرسی، بقیه هم وارد گفت‌وگو شدن. فضای خونه مثل همیشه گرم و دلنشین بود. عطر غذا از آشپزخونه می‌اومد و صدای موسیقی ملایمی از بلندگوهای سالن پخش می‌شد. روی میز وسط سالن، ظرفی از میوه‌های تازه و چند بشقاب شیرینی چیده شده بود. زن‌عمو رو به من کرد و با لبخند گفت: _سوفیا جان، چقدر زیبا شدی! آخرین باری که دیدمت، انگار همین دیروز بود. خندیدم و جواب دادم: +ممنونم زن‌عمو، شما هر بار همین رو می‌گین! _خب، مگه دروغ می‌گم؟ همه خندیدیم. چند دقیقه بعد، صدای قدم‌هایی از راه‌پله شنیده شد. بدون اینکه بخوام، نگاهم به سمت پله‌ها رفت. ویلیام از طبقه‌ی بالا پایین اومد. پیراهن مشکی ساده‌ای پوشیده بود که آستین‌هاش رو تا آرنج بالا زده بود. موهای سیاهش کمی نامرتب بود و برخلاف همیشه که با کت‌وشلوار رسمی می‌دیدمش، این بار ظاهر راحت‌تری داشت.

نگاهش برای لحظه‌ای روی من متوقف شد. _سلام. لبخند کوچیکی زدم. +سلام. همین. نه سؤال دیگه‌ای، نه حرف اضافه‌ای. بعد از اون، رو به پدرم کرد و باهاش دست داد و مشغول احوال‌پرسی شد؛ درست مثل اینکه من هم یکی از مهمون‌های دیگه‌ی خونه بودم. و شاید بهتر بود همین‌طور باشه. حدود نیم ساعت بعد، همه توی سالن نشسته بودیم و درباره‌ی موضوعات مختلف حرف می‌زدیم. بابا و عمو درباره‌ی یکی از سفرهای کاری قدیمیشون صحبت می‌کردن و مامان و زن‌عمو هم بحث شیرینی رو پیش کشیده بودن که ظاهراً دستور پختش از مادربزرگ به زن‌عمو رسیده بود. من هم گاهی وارد گفت‌وگو می‌شدم و گاهی فقط گوش می‌دادم. ویلیام بیشتر اوقات ساکت بود. هر از گاهی چیزی به حرف‌های پدرش اضافه می‌کرد یا به سؤال‌های عمو جواب می‌داد. باورم نمی‌شد که زمانی همین پسر، حتی برای چند دقیقه هم نمی‌تونست ساکت بمونه و همیشه بهانه‌ای برای اذیت کردنم پیدا می‌کرد. اون روزها، سکوت بین ما تقریباً غیرممکن بود. حالا اما، حتی وقتی توی یک اتاق بودیم، به‌سختی چند کلمه با هم حرف می‌زدیم.

دقیقه ها گذشته بود و هرکس به کاری مشغول بودند. _سوفیا جان، می‌شه یه کم کمکم کنی؟ صدای زن‌عمو من رو از افکارم بیرون کشید. به طرفش برگشتم. +حتماً. چی کار کنم؟ _اگه زحمتی نیست، بیا کمک کن میز شام رو بچینیم. ویلیام هم توی آشپزخونه‌ست و داره غذا رو آماده می‌کنه. مکثی کردم. از جام بلند شدم و گفتم: +باشه، الان میرم. آشپزخونه به بزرگی چیزی بود که از خونه‌ی عمو انتظار داشتم؛ کابینت‌های سفید و بلند، پیشخوان سنگی، پنجره‌ای بزرگ رو به باغ و چراغ‌های آویز طلایی که نور گرمی روی سطح میزها می‌انداختن. بوی خوش غذا توی فضا پیچیده بود. و ویلیام، با همون پیراهن مشکی و آستین‌های بالا زده، پشت پیشخوان ایستاده بود. چند ظرف غذا جلوی دستش قرار داشت و با دقت مشغول مرتب کردن مواد داخل یکی از بشقاب‌ها بود. برای لحظه‌ای همون‌جا ایستادم. عجیب بود که دیدن اون در آشپزخونه، بیشتر از دیدنش پشت میز جلسه توی ذهنم می‌نشست. شاید چون آشپزی همیشه بخشی از رؤیاهاش بود. شاید هم چون هنوز اون پسر هجده‌ساله‌ای رو به یاد داشتم که با هیجان از غذاهایی حرف می‌زد که یک روز قراره درست کنه. صدای ویلیام بلند شد و رشته‌ی افکارم رو پاره کرد. _سوفیا؟ نگاهم رو بالا آوردم. به پیشخوان اشاره کرد و گفت: +می‌شه اون ظرف ریحون رو بدی؟ کنار تخته‌ست. چند قدم جلو رفتم و ظرف رو برداشتم. +این؟ _آره، ممنون. ظرف رو به طرفش گرفتم. دستش رو جلو آورد و ظرف رو گرفت، بعد نگاهی به مواد داخلش انداخت. _اون ظرف کوچیک گوجه‌های گیلاسی رو هم می‌دی؟ بدون حرف، ظرف دوم رو هم بهش دادم.

چند برگ ریحون رو با دقت روی غذا گذاشت و بعد گوجه‌ها رو کنار بشقاب چید. ناخودآگاه نگاهم به دست‌هاش افتاد؛ حرکت‌هاش دقیق و حساب‌شده بود، انگار هر چیزی دقیقاً جای خودش رو داشت. پرسیدم: +همه‌ی غذاها رو خودت درست کردی؟ سرش رو کمی به طرفم چرخوند. _بیشترشون رو. زن‌عمو هم از صبح کمک کرده. نگاهم به ظرف‌های روی پیشخوان افتاد. +برای یه شام خانوادگی که خیلی زحمت کشیدی. لبخند خیلی کمرنگی زد. _عادت دارم. جواب کوتاهش باعث شد برای چند لحظه ساکت بمونم. البته که عادت داشت. این دیگه فقط سرگرمی دوران نوجوانیش نبود. حالا آشپزی شغلش بود؛ چیزی که سال‌ها براش زحمت کشیده بود و به‌خاطرش از همه‌چیز فاصله گرفته بود. به یکی از بشقاب‌ها اشاره کردم. +این همون غذاییه که توی رستورانت سرو می‌کنین؟ _نه دقیقاً. این نسخه‌ش یه کم متفاوته. +چرا؟ در حالی که مشغول مرتب کردن بشقاب بود، جواب داد: _چون اینجا رستوران نیست. لازم نیست همه‌چیز دقیقاً طبق منو باشه. نگاهی بهش انداختم. +یعنی توی خونه قانون‌های خودت رو داری؟ برای لحظه‌ای سرش رو بالا آورد و نگاهم کرد. _مگه توی کارت قانون‌های خودت رو نداری؟ از سؤالش کمی جا خوردم، اما سعی کردم واکنشم رو نشون ندم. +دارم. ولی فکر نمی‌کردم یه سرآشپز هم این‌قدر سخت‌گیر باشه. گوشه‌ی لبش کمی بالا رفت. _اگه سخت‌گیر نباشم، غذای خوبی از آب درنمیاد. +پس راز غذای خوب، سخت‌گیریه؟ _نه. دقت، صبر و شناختن مواد اولیه. بعد قاشقی برداشت و سس داخل ظرف کوچیکی رو هم زد. _سخت‌گیری بدون این‌ها فقط کار رو سخت‌تر می‌کنه. برای چند ثانیه بهش نگاه کردم. نمی‌دونستم چرا، اما شنیدن حرف زدنش درباره‌ی آشپزی حس عجیبی داشت. این همون چیزی بود که همیشه دوست داشت درباره‌ش حرف بزنه؛ چیزی که حتی وقتی بچه بودیم، با هیجان درباره‌ی آینده‌ش برام تعریف می‌کرد. اما حالا دیگه من اون دختری نبودم که با چشم‌های براق به حرف‌هاش گوش بده و ازش بخواد بیشتر تعریف کنه. فقط گفتم: +جالبه. ویلیام هم چیزی نگفت.

بعد از چند لحظه، بشقاب آماده‌شده رو برداشت و روی پیشخوان گذاشت. _می‌شه این رو ببری روی میز؟ بشقاب رو برداشتم. +حتماً. به سمت در آشپزخونه رفتم، اما قبل از بیرون رفتن، نگاهم برای لحظه‌ای به طرفش برگشت. دوباره مشغول آماده کردن غذا شده بود؛ متمرکز، آروم و بی‌توجه به اطرافش. درست مثل کسی که می‌دونست برای رسیدن به چیزی که می‌خواد، باید تمام حواسش رو به همون چیز بده. بشقاب رو به سالن بردم و روی میز گذاشتم. صدای خنده‌ی پدرم و عمو از سالن می‌اومد. مامان داشت درباره‌ی خاطره‌ای قدیمی حرف می‌زد و زن‌عمو با لبخند بهش گوش می‌داد. همه‌چیز عادی بود. یک شام خانوادگی ساده، مثل ده‌ها شامی که قبلاً کنار هم خورده بودیم. فقط یک چیز فرق کرده بود. پسرکی که زمانی کنارم توی آشپزخونه می‌ایستاد و از رؤیاهاش برام حرف می‌زد، حالا مردی شده بود که حتی نمی‌دونستم چطور باید باهاش حرف بزنم. و من هنوز نمی‌دونستم با تمام خاطراتی که ازش داشتم، چطور باید وانمود کنم که دیگه هیچ‌کدومشون برام اهمیتی ندارن.