آینه های خواب p2🔮

اینم از پارت دوم 🙃✨

چند دقیقه بعد با کمک پیتر و مامان، میز را در حیاط پشتی چیدیم. این خانواده چقدر شاد و خونگرم بودند. مامانی مهربان که مدام شوخی می‌کرد و ما را می‌خنداند، بابایی آرام و دوست‌داشتنی، و برادری که همش سعی می‌کرد خوشحالم کند.

بعد از شام، بابا گفت: «بچه‌ها هوا خیلی خوبه. چطوره امشب همین‌جا بخوابیم؟» من و پیتر هم‌زمان با هیجان گفتیم: «آره!» چند دقیقه بعد چهار کیسه‌خواب در حیاط پهن شد. کیسه‌خواب پیتر کنار من بود. همین که آماده‌ی خواب شدیم، نگاهم به آسمان افتاد. وای خدا… چقدر ستاره! کهکشان، سحابی‌ها… اما هرچه نگاه کردم، ماه را ندیدم.

گفتم: «هی پیتر… ماه کجاست؟» پیتر ناگهان زد زیر خنده. «الیزه! گفتم عجیب شدی. این چه سوالیه؟ سیاره‌ی ما اصلاً قمر نداره!» بعد ادامه داد: «تو که همیشه به آسمون نگاه می‌کنی، چطور همچین سوال خنده‌داری پرسیدی؟» فهمیدم چه اشتباهی کرده‌ام. سریع گفتم: «شوخی کردم! فقط خواستم بخندیم.» پیتر خنده‌ی کوچکی کرد. «آخه چرا نمی‌خوای یکم بزرگ بشی؟»

بعد هر دو ساکت شدیم و به آسمان خیره ماندیم. ناگهان بارانی از ستاره‌های دنباله‌دار شروع شد. آن‌قدر زیاد بودند که انگار آسمان جشن گرفته باشد. با خودم فکر کردم: کاش هیچ‌وقت از این خواب بیدار نشوم… کاش زمان متوقف شود. و درست همان لحظه… همه‌چیز ایستاد. همه‌جا ساکت شد.