🌟:پیش از فراموشی؛

*بعد مدت ها بازم منمم: خیلی دو دل بودم که بزارم یا نزارمش واقعا فقط; 《آنچه در ابتدا می‌خوانید، لزوما آن چیزی نیست که در پایان خواهید فهمید.》

امروز هنگام شکفتن گل های لاله، در مقابل آنان قد راست می کنی؛ با دست هایت حصار های سیمانی را که برایت ساخته ام لمس می کنی و اندوه را حتی به میزبانی مهمانی لبخندهایت، نمی پذیری. گهگاهی با شبنم ها رخسارت را می شویی و ملکوتیان در این لحظه نفس حبس میکنند تا باری دیگر آشنای غریبه ی خویش را به ملاقات بستایند.

وقتی که بیگانگان تو را ارج می نهایند، من پنهانی رد لمس دستانت را بر پرچین دنبال می کنم و آشکارا هر نشانی از تو را می بویم و با روح خود می آمیزم. به گل ها می گویم که از تو برایم سخن بگویند و با چمن ها دقایق بسیاری هم صحبت می شوم.

نمی دانیم کیستی و از کدام‌ ستاره پا به این کره خاکی گذاشته ای. نمی دانیم به کدامین روش واژگان را درهم می تنی و به یاد نمی آوریم که چه زمان ما را ملاقات کرده ای ولی خواهیم دانست که چه هنگام ما را ترک خواهی کرد و من می توانم آن را در گوشه کناری از حیاط خلوت ذهنم احساس کنم. آری! به راستی من توانایی حس فقدانت را با وجود اینکه هنوز از دست نرفته ای دارم . می توانم تصور کنم که تو حصارهایی را که ساخته ام خواهی شکست و چون پروانه ای به سوی رهایی پر خواهی گشود. حال دیگر توانایی اندیشیدن در این باره را ندارم؛ اهمیت موضوع، مرا به سان سیاهچاله ای در خود می کشاند و من فریادکشان استدعای خروج دارم.

بر این باورم که سحرگاهی درحالی که گنجشکان نوای شادی سر می دهند از خوابی عمیق برمی خیزم و چنانچه آن آواز، موسیقی نشاط و طراوت نباشد نیز متوجه نمی شوم. به خروس خفته ی حیاط می نگرم و به سرعت به سویت، به سوی ناکجا آبادی ناآشنا، می دوم چرا که می دانم هنگام حضورت، خروس ها هیچ گاه وظیفه ی صبحگاهی خویش را فراموش نخواهند کرد و من بر تکه پاره های به جا مانده از پرچین، نامه ی خداحافظی را خواهم دید که ابتدایش با نام خدا و انتهایش به نام کودک درونم امضا شده است.