باز‌هم جوانه می‌زنیم؛

عزیزکم؛ ای کاش که در روزگار نامه های نوشته شده با پر عاشقت می‌شدم!

به ارتفاع ابدیت دوستت دارم. حتی اگر به رسم پرهیزکاری های صوفیانه از لذت گفتنش امتناع کنم. اما مگر میشود از ذات عشق گفت و از غم ناگفته ها دم نزد؟

عشق، آن جوهر سیال هستی است که در رگهای خاک و آسمان جاری است. اما این روزها، این دنیای بی‌رحم، دستان ما را از گرفتن دست یکدیگر منع کرده است. گویی تقدیر بر آن است که ما در میان هیاهوی روزگار، تنها به تماشای یکدیگر بنشینیم و از لمس گرمای دستان هم محروم بمانیم.

این سرزمین خاکی، که روزی زادگاه اساطیر و عاشقان دینوی بود، اکنون به کجا کشیده شده؟ به دیاری که در آن، عشق را در پستوی خانه ها پنهان میکنند و احساس را به بند عادت می‌کشند.

چه میشد اگر دستانمان آزاد بود؟ اگر می‌توانستیم چون رود، به سمت دریای یکدیگر روانه شویم و در آغوش هم آرام بگیریم؟ چه میشد اگر این خاک، هنوز بوی اسطوره های کهن را در خود داشت و عاشقان، بی‌واهمه از نگاه ها، دست در دست هم به تماشای غروب می‌نشستند؟ اما چه شد که اکنون، در این وانفسای بی‌حسی، عشق به یک واژه‌ی تهی بدل شده و احساس، به تمسخر گرفته میشود؟

غم این ناکامی، در استخوان هایم سنگینی میکند. غم آن رویای دست نیافتنی که شاید روزی، در جهانی دیگر، به حقیقت بپیوندد. اما تا آن روز، من به همان ارتفاع ابدیت دوستت دارم، حتی اگر لب فرو بندم و در سکوت صوفیانه، آتش این عشق را در دل نگه دارم. چرا که عشق، ذاتی است که در سکوت نیز فریاد میشود، و غم، احساسی است که در برابر هیچ دستی سر خم نمیکند.