تصور کن به تصویری از یک راهروی خالی، زمین بازی متروکه یا خانهای در میان ابرها نگاه میکنی؛ مکانهایی که انگار از دل یک رؤیا بیرون اومدن. بعضی از این تصاویر حس آرامش و آشنایی عجیبی دارن و بعضی دیگه، بدون اینکه دلیل مشخصی داشته باشن، احساس ناآرامی ایجاد میکنن. این تصاویر با حالوهوای غیرواقعی و مرموزشون در فضای مجازی توجه افراد زیادی رو جلب کردن؛ اما چه چیزی در اونها وجود داره که باعث میشه نتونیم بهسادگی ازشون چشم برداریم؟
اسلییی
نخست شدم؟🤓☝🏿
عالی بود فرصت؟
حس تقریبا خیلی بدی گرفتم از عکسا خیلی ترسناکن یه جورین🤣
یاد یه سری از خوابام میوفتم 💔
خیلی خوب بود ✨✨
همچنین
اسلی کردی، خسته نباشی 💘
وایب اکانت و پستات واقعا 🛐🛐🛐
لطفا به فعالیت ادامه بده، مشتاقانه منتظر حمایت از شاهکار هاتون هستیم. ✨🙏🏻
موضوع جذابیه و توضیحات کلی قابلقبولن، اما به نظرم تحلیل روانشناختی محتوا کمی سطحیه. احساس آشنایی، نوستالژی و دژاوو مفاهیم متفاوتی هستن و بهتر بود مرز بینشون دقیقتر مشخص بشه. همچنین احساس آشنایی با یک فضای ناشناخته لزوما به معنای نوستالژی نیست و میتونه ناشی از تداعی خاطرات یا شباهت الگوهای بصری باشه. از طرفی، تفاوت دریمکور با سبکهایی مثل Weirdcore و Liminal Space هم میتونست بهتر توضیح داده بشه. در کل، موضوع ظرفیت تحلیل عمیقتری داره.
حتما انتقاد شمارو در پست های بعدی در نظر میگیریم. ممنون از نظر صادقانه شما
چندتاشونو به یاد داشنم!
یکیش چشم پزشکی بود،یکیش زمانی که کلاس شنا میرفتم و نور به آب میخورد و وایب عجیبی داشت،یکیش هم داشتیم میرفتیم مسافرت با یه اتاق پارک روبه رو شدیم ساعت ۱ شب بود.
اسلی کردییی💕
این بکرومزه میگن یک جور دنیای موازی هست و میگن هرکس بره اونجا زنده بر نمگیرده
بکرومز و دریم کور ربطی به هم ندارن و فقط صرفا وایب مشابهی دارن
بکرومز وجود داره داستانش چیه اصلا میشه اگه میدونی کامل توضیح بدی برام؟
عکسا چنگنه ترسناک و عجیبن
نمیتونم مثبت بهشون نگاه کنم به هیچ وجه
تبریک میگم سیسییییی
خیلی ازشون حس خوبی میگیرممم
مخصوصا اسلاید دوم