ابی رنگ «safe» است

هزاران درود به یکی دیگه از نوشته های من خوش امدید :)

آبی برای من فقط یک رنگ نیست بلکه در پهنای بی‌انتهای دریا، در آسمانی که هنگام غروب آرام‌آرام تیره می‌شود، در پنجره‌های قدیمی که انعکاس هایی را در خود نگه می‌دارند و در فنجان های آبی‌رنگ مادر بزرگ که سال‌هاست گوشه‌ی خانه مانده، چیزی فراتر از زیبایی وجود دارد. انگارآبی خاطره ای است که در شکل‌های مختلف تکرار میشود. یادآور روزهای آرام، عصرهای کش‌دار تابستان، صدای دور موج‌ها و لحظه‌هایی که دلمان نمی‌خواست هیچ‌وقت به پایان برسند.

شاید امنیت، همین حس عجیب آشنا بودن باشد. اینکه میان تمام ناآرامی‌های دنیا، چیزی وجود داشته باشد که تو را به روزهای آرام‌تر برگرداند. یک صدا، یک نگاه، یک عطر یا حتی رنگی که بی‌دلیل تو را یاد روزهایی بیندازد که دلت سبک‌تر بود و زندگی، مهربان‌تر به نظر می‌رسید. انگار برای چند لحظه، زمان به عقب برمی‌گردد و تو دوباره در همان خاطره‌ای زندگی می‌کنی که هیچ‌وقت نفهمیدی آخرین بار، چه زمانی تجربه‌اش کردی.

آبی، رنگ پناه است. رنگ ادم‌ها و لحظه‌هایی که حتی اگر دیگر در زندگی‌ات نباشند، اثر حضورشان هنوز در تو باقی مانده. رنگ جایی که مجبور نیستی از خودت دفاع کنی، از فردا بترسی یا وانمود کنی همه‌چیز خوب است. جایی که می‌توانی چشم‌هایت را ببندی و برای چند لحظه، به همان آرامش قدیمی برگردی به همان احساسی که به تو می‌گفت دنیا، با تمام بی‌رحمی‌هایش، هنوز گوشه‌ای برای آرام گرفتن دارد.

شاید برای همین است که آبی همیشه مرا به یاد امنیت می‌اندازد.به یاد آرامشی که نه در نبود طوفان، بلکه در اطمینان داشتن پناه معنا پیدا می‌کند. مثل دریا که با تمام عمق و اشفتگی‌اش، هنوز تماشایی‌ست و آسمان که حتی در دل ابری‌ترین روزها، پشت ابرها باقی نمی‌ماند. آبی به من یادآوری می‌کند که گاهی امن‌ترین جای دنیا، نه یک خانه است و نه یک آغوش.بلکه احساسی‌ست که در کنار بعضی آدم‌ها، بعضی خاطره‌ها و بعضی لحظه‌ها تجربه می‌کنیم. احساسی که دلمان می‌خواهد زمان را برایش متوقف کنیم، تا هیچ‌وقت مجبور نباشیم راه بازگشت به آن را از میان خاطرات پیدا کنیم.