💭::فکرهای شبانه

شب ها همه اون فکر های که کل روز شاید یادم رفته بودن بیدار میشن

شب که می‌شه، تازه مغزم شروع می‌کنه به کار کردن. حرف‌هایی که باید می‌زدم، کارهایی که نباید می‌کردم، آدم‌هایی که عوض شدن و اتفاق‌هایی که شاید اصلاً نیفتن. گاهی دلم می‌خواد به ذهنم بگم: بسه دیگه، بذار یه شب رو هم راحت بخوابیم.

بعضی روزها حوصلهٔ هیچ‌کس رو ندارم، حتی خودم رو. نه اتفاق خاصی افتاده، نه کسی چیزی گفته؛ فقط انگار از بس توی سرم با همه‌چیز جنگیدم، دیگه برای زندگی کردن انرژی ندارم. بدترین خستگی اونیه که استراحت هم درستش نمی‌کنه.

گاهی هنوز به چیزهایی فکر می‌کنم که می‌دونم دیگه تموم شدن. به آدم‌هایی که دیگه مثل قبل نیستن، به فرصت‌هایی که از دست رفتن و به خودم که اون موقع نمی‌دونستم قراره این‌همه چیز عوض بشه. شاید بزرگ شدن همینه؛ کم‌کم بفهمی که نمی‌شه همه‌چیز رو درست کرد، حتی اگه هزار بار توی ذهنت مرورش کنی.

یه وقت‌هایی زندگی اون‌قدر سخت می‌شه که آدم حتی برای توضیح دادن حالش هم کلمه پیدا نمی‌کنه. فقط روزش رو می‌گذرونه و امیدوار می‌مونه فردا کمی بهتر باشه. من فکر می‌کنم شجاعت همیشه این نیست که محکم باشی؛ گاهی همینه که با وجود تمام چیزهایی که توی دلت می‌گذره، هنوز داری تلاشت رو می‌کنی.

تازه دارم می‌فهمم که قرار نیست جواب همه‌چیز رو همین امشب پیدا کنم. بعضی چیزها زمان می‌خوان، بعضی آدم‌ها رفتنی‌ان و بعضی اتفاق‌ها هم هیچ توضیح قشنگی ندارن. شاید لازم نیست همیشه از زندگی جلوتر باشم. شاید بعضی وقت‌ها فقط باید نفس بکشم، روزم رو بگذرونم و بذارم بقیهٔ چیزها کم‌کم معلوم بشن.