°این نمی‌تواند درست باشد°

بعضی حقیقت‌ها آن‌قدر تلخ‌اند که آدم دلش می‌خواهد اشتباهی در جهان رخ داده باشد.

این نمی‌تواند درست باشد؛ که تمام عمرت را صرف پیدا کردن معنا کنی و سرانجام، میان انبوه پاسخ‌ها با سؤال‌های بیشتری تنها بمانی. این نمی‌تواند درست باشد که برای فهمیدن دیگران از خودت دور شوی و روزی در آینه نگاه کنی و چهره‌ای ببینی که دیگر نمی‌شناسی.

این نمی‌تواند درست باشد که بعضی آدم‌ها بیایند و بی‌آنکه بدانند چه چیزی را تغییر داده‌اند، بروند. که روزی تمام جهان تو را در خود جا داده باشند و روزی دیگر، حتی نامت از گوشه‌ی فکرشان عبور نکند. پس آن همه لحظه کجا می‌روند؟ آن همه حرف، آن همه خاطره و آن همه احساسی که زمانی واقعی بود؟ چطور چیزی که روزی این‌همه بزرگ به نظر می‌رسید می‌تواند روزی در سکوت محو شود؟

این نمی‌تواند درست باشد که آدم برای دوست داشته شدن گاهی مجبور شود از خودش فاصله بگیرد؛ صدایش را آرام‌تر کند، خواسته‌هایش را کوچک‌تر ببیند و تکه‌هایی از وجودش را پنهان کند تا مبادا برای کسی بیش از اندازه باشد. مگر قرار نبود دوست داشتن جایی برای نفس کشیدن باشد؟ پس چرا بعضی دل‌بستگی‌ها آدم را به جایی می‌رسانند که حتی بودنِ خودش را هم زیر سؤال ببرد؟

این نمی‌تواند درست باشد که تمام چیزهایی که از دست داده‌ایم باید تا ابد درونمان زنده بمانند. که یک خاطره بتواند سال‌ها بعد در میان شلوغ‌ترین روزها پیدایت کند و تو را به همان لحظه‌ای ببرد که فکر می‌کردی برای همیشه پشت سر گذاشته‌ای. کاش گذشته، راه برگشت نداشت؛ کاش بعضی صداها در همان زمان خاموش می‌شدند و بعضی درها، پس از بسته شدن دیگر در خواب‌هایمان باز نمی‌شدند.

شاید تمام این چیزها درست باشند و تنها اشتباه من این باشد که هنوز از جهان انتظار دارم همیشه معنایی برای اتفاقاتش داشته باشد. شاید بعضی پرسش‌ها قرار نیست پاسخی پیدا کنند و بعضی راه‌ها، حتی اگر تا انتهایشان برویم ما را به جایی که می‌خواستیم، نرسانند. اما من هنوز نمی‌خواهم باور کنم که تمام حقیقت جهان از جنس همین رفتن‌ها و نرسیدن‌هاست؛ شاید بیرون از این همه اندوه چیزی وجود داشته باشد که هنوز فرصت نکرده‌ام پیدایش کنم.