چرا همیشه من بدبخت باشم؟

گاهی آدم از خود زندگی دلگیر نیست؛ از تکرار خستگی‌هایش دلگیر است.

چرا همیشه من باید از میان خاکسترها چیزی برای ساختن پیدا کنم؟ چرا هر بار که بهار را باور می‌کنم بادی از راه می‌رسد و شکوفه‌هایم را پیش از رسیدن پاییز می‌ریزد؟ من هم دلم روزهایی می‌خواهد که پایانشان شبیه آغازشان نباشد؛ روزهایی که در آن‌ها مجبور نباشم دوباره خودم را جمع کنم.

خسته‌ام از این همه چرا که مثل پرنده‌هایی سرگردان در آسمان ذهنم می‌چرخند. از اینکه برای هر اتفاق تلخ دلیلی پیدا کنم تا بتوانم تحملش کنم و برای هر خوشی کوچک بترسم که مبادا زود تمام شود. انگار یاد گرفته‌ام پیش از آنکه چیزی را دوست داشته باشم به نبودنش فکر کنم؛ گویی زندگی پیش از آنکه چیزی به من ببخشد مرا از گرفتنش پشیمان کرده است.

گاهی به آدم‌هایی نگاه می‌کنم که بی‌هیچ ترسی از فردا حرف می‌زنند. آدم‌هایی که انگار دنیا همیشه جایی برای آرام گرفتنشان داشته است. آن‌وقت از خودم می‌پرسم چرا من باید برای رسیدن به ساده‌ترین آرامش‌ها این‌همه راه دشوار را پشت سر بگذارم؟ مگر آسمان برای همه یک رنگ نیست؟ پس چرا بعضی‌ها زیر نور قدم می‌زنند و بعضی‌ها هنوز در جست‌وجوی پنجره‌اند؟

من از زندگی، زندگی بی‌نقصی نمی‌خواهم؛ می‌دانم هیچ باغی بدون زمستان نمی‌ماند. فقط دلم می‌خواهد تمام فصل‌های سردم پشت سر هم نرسند. می‌خواهم یک بار هم که شده پیش از آنکه امیدم را از دست بدهم دلیلی برای ادامه دادن پیدا کنم. دلم می‌خواهد جهان بفهمد آدمی که همیشه دوام آورده لزوماً از آهن ساخته نشده است؛ شاید فقط کسی را نداشته که خستگی‌اش را جدی بگیرد.

با این همه، هنوز گوشه‌ای از دلم به روزهایی فکر می‌کند که نیامده‌اند. به صبحی که شاید سبک‌تر از دیروز باشد، به اتفاق کوچکی که شاید مسیرم را عوض کند و به خودم که روزی به عقب نگاه می‌کنم و می‌بینم تمام این راه دشوار آخرین فصل داستانم نبوده است. شاید هنوز پاسخ تمام چراها را ندانم، اما نمی‌خواهم اندوه امروز تمام فرداهای مرا پیشاپیش تعریف کند.