فراتر از موسیقی: نوار کاست؟

دروود! خوش‌اومدین به اولین پست من تو دسته موسیقی🎀از همه بابت ادیت بد معذرت میخوام، امیدوارم لذت ببرید!

این روزا برای گوش دادن آهنگ کافیه اسم آهنگ رو تو اسپاتیفای، گوگل، اپل میوزیک و.. سرچ کنیم و با چند تا تق و توق بهش برسیم؛ اما یه زمانی موسیقی توی نوارهای کوچیکی به اسم کاست جا میشد. نوارهایی که باید داخل دستگاه قرار میگرفتن و با زدن چندتا دکمه، صداشون همه جا می پیچید.

یکی از ناز‌ترین بخش‌های نوار کاست، جلدش بود. عکس خواننده، رنگ‌ها، نوع نوشته‌ها و طرح‌های روی جلد، همشون یه بخش از هویت آهنگ بودن. بعضی از این جلدها اونقدر خاص بودن که حتی بدون شنیدن آهنگ هم میتونستین خواننده و سبکشو بفهمید.

برخلاف الان که میتونیم آهنگ‌ها رو پشت سر هم عوض کنیم، گوش دادن به کاست کمی (یکمی زیاد) صبر میخواست. برای رد کردن آهنگ باید نوار رو جلو میبردیم و شایدم مجبور می شدیم نوار رو برگردونیم. شاید همین بدبختیای کوچیک باعث میشدن بیشتر با آهنگ یکی بشیم و کمتر دنبال عوض کردن آهنگ بعدی باشیم.

بعضی‌ها معتقدن موسیقی‌ای که با کاست گوش میدادن، حس عمیق‌‌تری داشت. البته این لزوما به معنی بهتر بودن آهنگ‌های قدیمی نیست؛ ممکنه کیفیت صدا، خاطرات، فضای اون دوران یا حتی محدود بودن انتخاب‌ها باعث میشده آدم بیشتر روی آهنگ تمرکز کنه. گاهی هم دلتنگی برای گذشته باعث میشه آهنگ‌های قدیمی رو بهتر از چیزی که بودن به یاد بیاریم.

نوارهای کاست همیشه صدای کاملا شفافی نداشتن و صدای خش‌خش یا نویز هم شنیده میشد. با این حال، همین صداهای اضافی برای خیلی‌ها بخشی از جذابیت کاست‌هاست. جالبه!💘 چیزی که از نظر فنی نقص محسوب میشه، می‌تونه بعدها به بخشی دوست‌داشتنی از تجربه‌ی شنیدن آهنگ تبدیل بشه. “من راجب آهنگ حرف نمیزن-“

یکی از قشنگ‌ترین کارهایی که میشد با کاست انجام داد، ضبط کردن مجموعه‌ای از آهنگ‌ها برای یه نفر دیگه بود. انتخاب آهنگ‌ها، ترتیب قرار گرفتنشون و حتی نوشتن اسم‌ها روی برچسب کاست، می‌تونست نوعی ابراز علاقه باشه. به‌جای فرستادن یه لینک ساده، اون آدم وقت میذاشت تا مجموعه‌ای از آهنگ‌ها رو مخصوص یه نفر آماده کنه.

با پیشرفت تکنولوژی، سی‌دی‌ها، فایل‌های موسیقی و بعدا سرویس‌های پخش آنلاین وارد زندگی مردم شدن. دسترسی سریع‌تر، کیفیت صدای بهتر تو بسیاری از قالب‌ها و امکان نگهداری کلی آهنگ تو یه دستگاه، باعث شد کاست‌ها کم‌کم جایگاه قبلیشون رو از دست بدن. با این حال، هنوز هم بعضی‌ها به خاطر حس نوستالژیک و تجربه‌ی متفاوتشون سراغ نوارهای قدیمی میرن.

شاید دلیل علاقه‌ی بعضی از مردم به کاست‌ها این نباشه که موسیقی اون زمان حتما بهتر بوده؛ شاید دلتنگ تجربه‌ای هستن که همراهش بوده. لمس کردن نوار، نگاه کردن به جلدش، منتظر موندن برای شروع آهنگ و شنیدن صدایی که از یه دستگاه قدیمی پخش میشه و حرصت میده، همه میتونن آهنگ رو به تجربه‌ای فراتر از شنیدن تبدیل کنن. شاید امروز راحت‌تر بهشون دسترسی داریم، اما هنوز این سوال باقی میمونه: راحت‌تر شنیدن موسیقی، لزوما به معنی بهتر حس کردن اونه؟