فرشته ای بدون بال؛

او می‌تواند فرشته ی بدون بال خود را پیدا کند؟...

نشان دادن اشک هایش دشوار بود. نشان دادن درونش بیهوده بود. خواست به آدمی روی آورد، اما اعتماد تله ای بیش نبود. لبخند، پوششی کامل بر تمام افکارش بود؛ لبخندی گذرا بر لب زد و گذشت. گویا از توضیح خود ناتوان گشته بود. بی آنکه از حضور پناهگاهی، کیلومتر ها آن طرف تر مطلع باشد، به راه خود ادامه داد.

ترسیده از برقراری ارتباط، فردی اجازه ی ورود به جنگل افکار او را پیدا کرد. شاید این دفعه، کسی نقاب سرد او را کنار بزند؛ شاید این بار، احساساتش نادیده گرفته نشود. کدام کس او را همانطور که هست می‌پذیرد؟ آن فرد، همان کسی است که با او می‌خندد و می‌گرید، هم در شادی و هم در غم حضور دارد. او کنار آن فرد تظاهر نمی‌کند. امیدوارم پری کوچکم کنار او، خودش باشد.

همراه او می‌دود، قدم می‌زند و می‌نشیند. در کنار او، می‌نویسد‌، می‌خواند و خلق می‌کند. گویا پناهگاه خود را پیدا کرده است. پری کوچکم، حالا خوشحالی؟ اکنون، فرشته ی بدون بال خود را پیدا کرده ای؛ فردی که تو را با تمام لبخند ها و اشک هایت می‌پذیرد. با او شاد می‌شوی... بزرگ ترین دلخوشی من همان است. اما هیچ خوشی ای پایدار نیست، مگر نه؟...

از خواب می‌پرد. همه ی آن لذت ها خواب بود؟ دوباره در نقش خود فرو می‌رود، گویی اتفاقی نیفتاده است. با خود می‌اندیشد، چرا فقط کنار او خودش بود؟ از برای شادی دوباره، برای باری دیگر، به نشان دادن خود حقیقی‌اش می‌پردازد... اما آن فرد تکرار نشدنی است. او را خارج از رویا پیدا می‌کند؟ هیچوقت. دیگر همچین فرشته ی بدون بالی در زندگی‌اش نمی‌یابد. در آخر بزرگ ترین حقیقت این است، "فرشته ها همیشه بال دارند"