زنی که تسلیم نشد

هریت تابمن از اون آدم‌هایی بود که تاریخ بهشون ثابت کرد یک نفر هم می‌تونه دنیا رو تکون بده.

سال‌ها پیش، در آمریکا، دختری به نام هریت تابمن به دنیا آمد؛ دختری که از همان کودکی در اسارت زندگی می‌کرد. او حق نداشت برای زندگی خودش تصمیم بگیرد و مجبور بود سخت کار کند. در آن دوران، انسان‌های زیادی مثل او از آزادی محروم بودند. اما هریت یک رؤیا داشت: آزاد زندگی کردن.

در سال ۱۸۴۹، وقتی حدود ۲۷ سال داشت، تصمیم گرفت فرار کند. راهی که پیش رویش بود پر از خطر و ناشناخته‌ها بود. او نمی‌دانست آینده چه چیزی برایش دارد، اما می‌دانست اگر هیچ کاری نکند، شاید هرگز فرصت زندگی آزاد را پیدا نکند. پس راه افتاد… شب‌ها حرکت می‌کرد، از مسیرهای مخفی می‌گذشت و از افرادی کمک می‌گرفت که حاضر بودند به فراریان پناه بدهند. سرانجام به ایالتی آزاد رسید. اما این پایان داستانش نبود.

او آزادی را فقط برای خودش نمی‌خواست.هریت می‌توانست زندگی تازه‌ای برای خودش بسازد و دیگر هرگز به گذشته برنگردد. اما فکر کسانی که هنوز در اسارت بودند، رهایش نمی‌کرد. برای همین، کاری کرد که خیلی‌ها حتی جرئت تصورش را نداشتند: به همان سرزمینی برگشت که از آن فرار کرده بود. او بارها از مسیرهای مخفی عبور کرد و به افراد برده‌شده کمک کرد تا به آزادی برسند. خانواده‌ها را راهنمایی می‌کرد و با وجود خطر دستگیری، مأموریت‌هایش را ادامه می‌داد. به او لقب «موسیِ قومش» دادند؛ چون مانند موسی در روایت‌های کتاب مقدس، مردم را به‌سوی آزادی هدایت می‌کرد. در دوران جنگ داخلی آمریکا، هریت حتی به ارتش اتحادیه نیز کمک کرد و در سال ۱۸۶۳ در عملیاتی در رودخانهٔ کومباهی نقش داشت؛ عملیاتی که به آزاد شدن صدها فرد برده‌شده کمک کرد. او فقط دربارهٔ آزادی حرف نمی‌زد؛ برای آن قدم برمی‌داشت.

اما چیزی که داستانش را بزرگ می‌کند… هریت تحصیلات رسمی چندانی نداشت. ثروتمند یا قدرتمند نبود و در جامعه‌ای زندگی می‌کرد که هم به‌خاطر نژادش و هم به‌خاطر زن بودنش با تبعیض روبه‌رو بود. بااین‌حال، اجازه نداد شرایطش تمام آینده‌اش را تعیین کند. او بعدها برای حقوق زنان نیز تلاش کرد و تا پایان عمرش در سال ۱۹۱۳، به حمایت از دیگران ادامه داد.