دشمن منطق

کیانا فکر می‌کرد آدم‌ها را خوب می‌شناسد، تا وقتی که در مدرسه با کسی روبه‌رو شد که نگاهش به دنیا را تغییر داد. در میان بازی‌های قدرت، رازهای آدم‌ها و یک عشق ممنوعه، کیانا کم‌کم با چیزهایی روبه‌رو می‌شود که شاید بیشتر از همه، درباره خودش باشند.

تا چشمم را باز کردم، نگاهم به آسمان افتاد. خورشید آزادانه می‌توانست به ما خیره شود. اوایل مهر همیشه حال‌وهوای پاییز را ندارد. دلم می‌خواست خودم را به مریضی بزنم و به مدرسه نروم. کی دلش می‌خواهد برود جایی که نمره‌ها به درست نه به چشم و ابرویت است؟ نمره‌ات به رتبه‌ی هوشت نیست، به جایگاه اجتماعی‌ای است که داری. مدرسه برای آن‌که هم ضعیف است و هم چندان روی زیبایی حسابی ندارد، سخت است؛ ولی نمی‌شود قانون را زیر پا گذاشت. نه به خاطر قانون، به خاطر پدر و مادرم. از تختم بلند شدم، سر و صورتم را شستم و لباس‌هایم را پوشیدم. سخت‌ترین جای لباس پوشیدن و استایل، کفش بود؛ تنها چیزی که شبیه بقیه نبود. تمام جزئیات لباس‌ها شبیه هم بود. چرا بقیه از کفشت، نسبت به طبقه‌ی اجتماعی‌ات، قضاوت می‌کنند؟

وقتم داشت می‌گذشت و وقت نداشتم به سؤال‌های خودم جواب بدهم. دعا دعا می‌کردم که زود برسم. و رسیدم. بعد از صف، عین زندانی‌ها داشتیم به سمت کلاس فرار می‌کردیم. اما می‌دانید که صف نسبت به کلاس آزادتر است؛ از زندانی‌ای به زندانی دیگر منتقل می‌شدیم. سر کلاس که رفتم، میز آخر نشستم؛ دید خوبی به همه داشتم. معلم وارد کلاس شد. ظاهری منظم و تمیز داشت. لباس‌هایش خالی از جزئیات الکی بود. اولین حرفش در کلاس، نظم، تلاش و کوشش بود. بله، آدم قانون‌مندی بود.

از اول میز شروع کرد. اولین نفر اسمش آتوسا بود. اسمش به شخصیتش می‌خورد. شاید واقعاً اسم آدم در زندگی‌اش تأثیر زیادی دارد.. همگی تک‌تک خودشان را معرفی می‌کردند. یک نفر مانده به من ؛ نوا. کفش کتانی سفیدی پوشیده بود که رویش نقاشی کشیده شده بود. میخورد که نقاشی خودش باشه ‌. کمی شلخته بود و لبخند نرمی روی لب‌هایش بود

معلم گفت: ـ نفر بعدی. من حواسم نبود که با من است. غرق فکر بودم که کسی با نگاهش فهماند. ـ کیانا هستم. همه نگاهشان به سمت من بود. بزرگ‌ترها راست می‌گفتند؛ هرچه سعی کنی پنهان باشی، بیشتر دیده می‌شوی.