وای بر همه‌چیز!

گاهی آدم از چیزی خسته نیست، از همه‌چیز با هم خسته است.

وای به روزهایی که حتی نمی‌دونی دقیقا چی ناراحتت کرده. نه اتفاق خاصی افتاده، نه کسی حرف تازه‌ای زده؛ فقط یه عالمه چیز کوچیک روی هم جمع شدن و حالا نمی‌دونی از کدومشون شروع کنی. دلت می‌خواد یکی بفهمه، بدون اینکه مجبور باشی از اول همه‌چیز رو توضیح بدی.

وای به وقت‌هایی که زیادی فکر می‌کنی، زیادی اهمیت می‌دی و آخرش با خودت می‌مونی و هزار تا سؤال بی‌جواب. به آدم‌هایی که نمی‌دونی واقعا دوستت دارن یا فقط تا وقتی کنارت می‌مونن که بودن با تو براشون آسون باشه. به حرف‌هایی که نگفتی، جواب‌هایی که نگرفتی و اتفاقاتی که هنوز هم نمی‌دونی باید چطور از کنارشون بگذری.

خسته‌کننده‌ست که همیشه باید یه جوری ادامه بدی، حتی وقتی خودت هم نمی‌دونی داری به کجا می‌ری. باید بخندی، حرف بزنی، کارهات رو انجام بدی و وانمود کنی همه‌چیز مثل همیشه‌ست؛ درحالی‌که بعضی روزها حتی ساده‌ترین کارها هم بیشتر از چیزی که فکر می‌کنی ازت انرژی می‌گیرن.

و بدتر از همه اینه که گاهی خودت هم نمی‌تونی حال خودت رو توضیح بدی. اگه بگی ناراحتی، می‌پرسن چرا؛ اگه سکوت کنی، فکر می‌کنن چیزی نیست. اما همیشه برای هر احساسی یه دلیل مشخص وجود نداره. بعضی وقت‌ها فقط به یه مکث احتیاج داری، به کمی فاصله از شلوغی دنیا و فرصتی که توش مجبور نباشی همه‌چیز رو حل کنی.

شاید لازم نباشه همین امروز جواب تمام سؤال‌هات رو پیدا کنی. شاید بعضی چیزها با فکر کردن بیشتر درست نشن و بعضی آدم‌ها هم هیچ‌وقت اون‌طور که انتظار داشتی رفتار نکنن. تو نمی‌تونی همه‌چیز رو کنترل کنی، اما می‌تونی کم‌کم یاد بگیری که برای هر اتفاقی خودت رو مقصر ندونی و به خودت اجازه بدی گاهی فقط خسته باشی.