خاطرات دارد فراموش میشود!

خاطراتی که فراموش میشوند دیگر برنمیگردند.

ترسناک‌ترین قسمت فراموش کردن این نیست که دیگر یادت نمی‌آید چه اتفاقی افتاد؛ این است که یک روز متوجه می‌شوی صدای خنده‌ای را که زمانی حفظ بودی، دیگر نمی‌توانی در ذهنت تکرار کنی.

اول اسم‌ها محو می‌شوند، بعد صداها، بعد چهره‌ها و بعد حتی جزئیات کوچکی که زمانی فکر می‌کردی هیچ‌وقت از یادت نمی‌روند. انگار زمان آرام‌آرام روی خاطرات دست می‌کشد تا هیچ چیز مثل روز اول باقی نماند.

گاهی به گذشته برمی‌گردم فقط برای اینکه مطمئن شوم آن روزها واقعاً اتفاق افتاده‌اند. اما عجیب است؛ چیزهایی که روزی تمام دنیایم بودند حالا شبیه خوابی دور شده‌اند که نمی‌دانم واقعاً دیده‌ام یا فقط دلم می‌خواست دیده باشم.

کاش می‌شد بعضی خاطرات را جایی پنهان کرد که دست زمان به آن‌ها نرسد؛ جایی که اسم‌ها پاک نشوند، صداها غریبه نشوند و آدم‌ها همان‌طور بمانند که آخرین بار در ذهنمان بودند.

اما شاید فراموش کردن هم بخشی از زنده ماندن باشد؛ چون اگر قرار بود همه چیز با همان وضوح روز اول بماند، شاید هیچ‌وقت نمی‌توانستیم از گذشته عبور کنیم.