بهای سنگینی داشت؛

هر چیز خوب بهای بد و سنگینی دارد.

هیچ‌کس از من نپرسید برای رسیدن به این آرامش چه چیزهایی را از دست داده‌ام. فقط دیدند که دیگر مثل قبل حرف نمی‌زنم، کمتر توضیح می‌دهم و راحت‌تر از کنار بعضی چیزها می‌گذرم؛ انگار آرام شدن همیشه رایگان است.

اما آرامشی که امروز دارم از میان خیلی از شب‌های سخت گذشته؛ از آدم‌هایی که مجبور شدم رهایشان کنم، از حرف‌هایی که هیچ‌وقت نگفتم و از چیزهایی که فهمیدم ولی آرزو می‌کردم هیچ‌وقت نفهمیده بودم.

بعضی تغییرها انتخاب آدم نیستند؛ نتیجه چیزهایی‌اند که بر سرش آمده. آدم یک روز بیدار می‌شود و می‌بیند دیگر برای ماندن کسی خودش را کوچک نمی‌کند، برای شنیده شدن التماس نمی‌کند و برای رفتن کسی تمام خودش را نمی‌بازد.

من قوی نشدم چون زندگی آسان بود؛ قوی شدم چون فهمیدم اگر قرار باشد هر بار که چیزی می‌شکند خودم هم همراهش فرو بریزم، دیگر چیزی از من باقی نمی‌ماند جز خاطره‌ای از آدمی که زمانی بودم.

پس اگر امروز آرام‌ترم، فکر نکن چیزی از من کم نشده؛ من فقط یاد گرفته‌ام هر چیزی ارزش جنگیدن ندارد.